ဘေလာ့ဂ္ဂါပြဲေစ်းတန္း (၂)

ဤပို႔စ္ေလးသည္ ခင္မင္ရေသာ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားစြာကို ကိုယ္စီကိုယ္စီ ေစ်းေရာင္းခိုင္းကာ ပြဲေစ်းတန္း တစ္ခုအျဖစ္ ဖန္တီးထားသည့္ ပို႔စ္ျဖစ္ပါသည္။ ေစ်းေရာင္းခိုင္းသည္ ဆိုရာတြင္လည္း ဘေလာ့ဂ္နာမည္ကို အေျခခံ၍ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ တင္ထားဖူးသည့္ ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ပုဒ္ကို အေျခခံ၍ေသာ္လည္းေကာင္း ၊ ေနထိုင္သည့္ နိင္ငံကို အေျခခံ၍ေသာ္လည္းေကာင္း ဇာတ္ကြက္မ်ား ဖြဲ႔၍ ေရးထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ခင္မင္မႈျဖင့္ ေရးထားျခင္းျဖစ္၍ မိမိမႏွစ္သက္သည့္ ဇာတ္ကြက္မ်ား ျဖစ္ေနခဲ့လွ်င္ ျပန္လည္ျပင္ဆင္ေပးပါမည္။ မ်ားျပားလွသည့္ ခင္မင္ရေသာ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားထဲမွ နာမည္က်န္ရစ္ခဲ့သူ ရိွပါက နားလည္ခြင့္လႊတ္ေပးေစခ်င္ပါသည္။ 

ကဲ.. ကြ်န္ေတာ္ႏွင့္အတူ ပြဲေစ်းတန္းေလး ေလွ်ာက္ၾကည့္လိုက္ၾကရေအာင္။

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

ဘေလာ့ဂ္ဂါ ပြဲေစ်းတန္းကို ကြင္းျပင္က်ယ္ႀကီးထဲတြင္ က်င္းပေသာ္လည္း  ပြဲေစ်းတန္း တည္ေဆာက္ထားပံုက စနစ္တက် ရိွသည္။ အဓိက လမ္းမက်ယ္ႀကီး၏ ေဘးႏွစ္ဖက္တြင္ ေစ်းဆိုင္မ်ား စီတန္းထားသလို လမ္းသြယ္ေလးမ်ားတြင္လည္း ဆိုင္ခန္းမ်ား ရိွေနေသးသည္။ လမ္းမက်ယ္တစ္ေလွ်ာက္တြင္ေတာ့ ပြဲေစ်းလာသူမ်ားျဖင့္ စည္ကားလြန္းေန၏။ ဤပြဲေစ်းတန္းရိွ ေစ်းဆိုင္မ်ားအားလံုးကို ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားမွ တည္ခင္းဖြင့္လွစ္ေရာင္းခ်ျခင္းျဖစ္သည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါ ပြဲေစ်းတန္းဟု အလြယ္ေခၚေသာ္လည္း ဘေလာ့ဂ္ဂါတိုင္း ေစ်းေရာင္းၾကသည္မဟုတ္။ အမ်ားစုက ေစ်းဆိုင္မ်ား ဖြင့္လွစ္ေရာင္းခ်ေသာ္လည္း  တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ အမွတ္တရ ျပခန္းမ်ားလုပ္ၾက၏။ တစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ မိမိရရိွထားေသာ ဆိုင္ေနရာကို ေစ်းမေရာင္းဘဲ တျခားနည္းျဖင့္ အသံုးခ်သူမ်ားကိုလည္း ေတြ႔ရသည္။ စားေသာက္ဆိုင္မ်ား လၻက္ရည္ဆိုင္၊ ဓါတ္ပံုဆိုင္၊ ရိွသလို တျခားထူးထူးဆန္းဆန္း အစီအစဥ္မ်ားလည္း ရိွေနသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါအၿငိမ့္ (၅)

ပြဲေတာ္ကြင္းျပင္ဆီမွ ဆိုင္းသံဗံုသံကို သဲ့သဲ့ ၾကားရတာေၾကာင့္ ဘုရားပြဲေတာ္လာသူမ်ား၏ ေျခလွမ္းမ်ား အလိုလို သြက္လက္ လာၾကသည္။ တျဖည္းျဖည္း နီးကပ္လာေလ ဆိုင္းဝိုင္းသံတို႔ ၿမိဳင္လာေလျဖစ္သည္။ သူတို႔ ဦးတည္ေနသည္က ဆိုင္းသံမ်ားထြက္ေပၚလာရာ အၿငိမ့္ရံု ဆီသို႔ျဖစ္သည္။ ထို႔ထက္ပို၍ ဆိုရလ်င္ ဘေလာ့ဂ္ဂါအၿငိမ့္ရံုဆီသို႔ျဖစ္သည္။ ဆိုင္းဆရာ၊ လူရႊင္ေတာ္မ်ားႏွင့္ မင္းသမီးမ်ားအားလံုးသည္ ဘေလာ့ဂ္ဂါမ်ားကိုယ္တိုင္ ပါဝင္ၾကျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုသို႔ေျဖေဖ်ာ္ခဲ့သည္မွာ ဘေလာ့ဂ္ဂါအၿငိမ့္ အမွတ္ ၅ သို႔ တိုင္ခဲ့ၿပီ မဟုတ္လား။ တစ္ေန႔တာ အေမာအပန္းမ်ား ေျပေပ်ာက္ဖို႔အတြက္ ဘေလာ့ဂ္ဂါ အၿငိမ့္ရံုေတာ္ထဲသုိ႔ ပရိတ္သတ္မ်ား တိုးဝင္ေနၾကသည္။

ဇာတ္စင္ေရွ႕မွ အလယ္ေျမကြက္လပ္ကို ဖ်ာမ်ားခင္းထားၿပီး ထိုဖ်ာမ်ား၏ ေဘးႏွစ္ဘက္ အစြန္းတြင္ေတာ့ မီးတိုင္မ်ားကို ၁၀ ေပခန္႔စီခြာၿပီး ထြန္းထားတာေၾကာင့္ ရံုေတာ္ထဲတြင္  မီးေရာင္တို႔ျဖင့္ ထိန္လင္းေန၏။ မီးေရာင္ေအာက္တြင္ မိမိတို႔ ဝယ္ယူထားေသာ ဖ်ာေနရာမ်ားကို ရွာေဖြေနသူမ်ား၊ ေျပးလႊားေနေသာ ကေလးမ်ားျဖင့္ ဇာတ္ရံုထဲတြင္ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား ျဖစ္ေနသည္။ အၿငိမ့္စင္၏ ညာဘက္အျခမ္းတြင္ေတာ့ ေရႊေရာင္ဖိတ္ဖိတ္လက္ေနေသာ ျမန္မာ့ဆိုင္းဝုိင္းႀကီး ရိွေနသည္။ အၿငိမ့္စင္၏ ဘယ္ညာေထာင့္ အေပၚဘက္တြင္ေတာ့ မီးဆလိုက္မ်ား တပ္ဆင္ထားသည္။ အၿငိမ့္စင္ကို ဖံုးကြယ္ထားေသာ ခရမ္းေရာင္ ဖဲကတၱီပါလိုက္ကာႀကီးမွာ ခန္႔ညားထည္ဝါလွသည္။ အေပၚဘက္တြင္ေတာ့ ေရႊအိုေရာင္ နဖူးစီး လိုက္ကာ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ထိုနဖူးစီး ေပၚတြင္ရိွ ကြ်န္သစ္သားျပားေပၚတြင္ ထြင္းထုထားေသာ စာတန္း တစ္ခုရိွေန၏။ မီးဆလိုက္ ထိုးထားေသာ ထိုစာတန္းမွာ ဘေလာ့ဂ္ဂါအၿငိမ့္ ျဖစ္၏။

 

ျမန္မာ့ဆိုင္းဝိုင္းမွ ႏွဲ ႏွင့္ ဗံုသံတို႔ ေပါင္းစပ္ကာ အပ်ဳိးတီးသံ ထြက္ေပၚလာသျဖင့္ မီးကိုေရႏွင့္ဖ်န္းလိုက္သလို ပြဲရံုအတြင္း ၿငိမ္သက္သြားသည္။ မိမိတို႔ေနရာမ်ားတြင္ အတည္တက် ထိုင္လိုက္ၾကရင္း ဆိုင္းသံကို နားစြင့္ ေနၾကသည္။ ျမန္မာ့ဆိုင္းဝုိင္းႀကီးကို ဦးေဆာင္တီးခတ္သူကေတာ့ ဘေလာ့ဂ္ဂါမိုးယံ ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေဘးႏွစ္ဖက္ရိွ မီးတိုင္တို႔ မွိတ္သြားသျဖင့္ ဇာတ္ရံုတစ္ခုလံုး ေမွာင္က်သြား ေတာ့သည္။  ဆလိုက္မီးေရာင္ ႏွစ္ခု ခရမ္းေရာင္ ကတၱီပါလိုက္ကာႀကီးေပၚ ထိုးစိုက္ကာ ေဝ့ကာ ဝိုက္ကာျဖင့္ တစ္စံုတစ္ရာကို ရွာေနဟန္ ျပဳေပးေနသည္။ ပြဲခင္းထဲမွ ပရိတ္သတ္မ်ားရဲ႕ မ်က္လံုးအစံုသည္လည္း ဆလိုက္မီးေရာင္တို႔ႏွင့္ အတူ အာရံုစူးစိုက္ကာ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကေတာ့သည္။

ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ဆိုင္းဆရာႀကီး မိုးယံဦးေဆာင္ေသာ ျမန္မာ့ ဆိုင္းဝိုင္းႀကီးမွ ဆိုင္းသံ ထြက္ေပၚလာၿပီး ကတၱီပါလိုက္ကာႀကီး အေပၚသို႔ တစ္ေရြ႕ေရြ႕တက္သြားေတာ့သည္။ ဆလိုက္မီးေရာင္ ႏွစ္ခုသည္ အၿငိမ့္စင္၏ အလယ္ဗဟိုသို႔ စုစည္းကာ က်ေရာက္သြား၏။ အၿငိမ့္စင္သည္ကာ ပီပီျပင္ျပင္ ေပၚထြက္လာၿပီျဖစ္သည္။ ဆလိုက္မီးေရာင္ ေအာက္တြင္ေတာ့  ပရိတ္သတ္ကို လက္အုပ္ခ်ီ ႏႈတ္ဆက္ေနသည့္ လူရႊင္ေတာ္ ငါးေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါ အျငိမ့္ (၄)

မီးေရာင္တို႔ျဖင့္ ထိန္လင္းေနေသာ ပြဲေတာ္က်င္းပရာ လမ္းမႀကီး ေပၚတြင္ လူမ်ား ျပည့္က်ပ္စြာ သြားလာေနၾကသည္။ မ်ားျပားလွေသာ လူအုပ္ႀကီးရဲ႕ ဦးတည္ရာကေတာ့ တူညီေနသည္ကို ေတြ႔ရမည္။ သူတို႔ တေရြ႕ေရြ႕ဦးတည္ရာကာ ဘေလာဂ္ဂါအၿငိမ့္ ရံုဆီသို႔ ျဖစ္သည္။ မၾကာခင္မွာ ဘေလာဂ္ဂါ အၿငိမ့္ စတင္ေတာ့ေပမည္။ လုပ္ငန္းခြင္မွ ေမာပန္းႏြမ္းနယ္ မႈမ်ားကို ေျပေပ်ာက္ေစရန္ႏွင့္ စိတ္လက္ေပါ့ပါးစြာ ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္နိင္ေစဖို႔ အတြက္ ဘေလာဂ္ဂါအၿငိမ့္ ရံုေတာ္ႀကီးထဲသို႔ု သူတို႔ တစ္ေရြ႕ေရြ႕ တိုးဝင္ေနၾကေတာ့သည္။

ဘေလာဂ္ဂါ ရံုေတာ္မဂၤလာႀကီး အတြင္းတြင္ကာ ဖ်ာခင္းထားေသာ အလယ္ဝန္းရဲ႕ ေဘးႏွစ္ဖက္မွ ဆယ္ေပခန္႔စီ ခြာၿပီး စိုက္ထားေသာ မီးတိုင္တို႔ရဲ႕ အလင္းေရာင္ျဖင့္ ထြန္းလင္းေတာက္ပေန၏။ အၿငိမ့္စင္ကို ၾကက္ေသြးေရာင္ ဖဲကတၱီပါ ျဖင့္ ဖံုးကြယ္ထားသည္။ အၿငိမ့္စင္ရဲ႕ အေပၚဘက္တြင္ေတာ့ ေရႊအိုေရာင္ နဖူးစီး လိုက္ကာ ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ ထိုနဖူးစီး ေပၚတြင္ေတာ့ ကြ်န္သစ္သားျပားေပၚတြင္ ထြင္းထုထားေသာ စာတန္း တစ္ခုရိွေန၏။ မီးဆလိုက္ ထိုးထားေသာ ထိုစာတန္းသည္ကာ “ ဘေလာဂ္ဂါအၿငိမ့္ ” ျဖစ္သည္။

ျမန္မာ့ဆိုင္းဝိုင္းမွ ႏွဲ ႏွင့္ ဗံုသံတို႔ ေပါင္းစပ္ကာ အပ်ဳိးတီးသံ ထြက္ေပၚလာသျဖင့္ မီးကိုေရႏွင့္ဖ်န္းလိုက္သလို ပြဲရံုအတြင္း ၿငိမ္သက္သြားသည္။ မိမိတို႔ေနရာမ်ားတြင္ အတည္တက် ထိုင္လိုက္ၾကရင္း ဆိုင္းသံကို နားစြင့္ ေနၾကသည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ ေဘးႏွစ္ဖက္မွာ မီးတိုင္တို႔ မွိတ္သြားသျဖင့္ ဇာတ္ရံုတစ္ခုလံုး အေမွာင္က်သြား ေတာ့သည္။ ထို႔ေနာက္ ဇာတ္စင္ရဲ႕ ဘယ္ညာအေပၚ ႏွစ္ဖက္မွ ဆလိုက္မီးေရာင္ ႏွစ္ခု ၾကက္ေသြးေရာင္ ကတၱီပါလိုက္ကာ ႀကီးေပၚ ထိုးစိုက္ကာ ေဝ့ကာ ဝိုက္ကာျဖင့္ တစ္စံုတစ္ရာ ကိုရွာေနဟန္ ျပဳေပးေနသည္။ ပြဲခင္းထဲမွ ပရိတ္သတ္မ်ားရဲ႕ မ်က္လံုးအစံုသည္လည္း ဆလိုက္မီးေရာင္တို႔ႏွင့္ အတူ အာရံုစူးစိုက္ကာ ေစာင့္ေနၾကေတာ့သည္။

ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ဆိုင္းဆရာႀကီး အိုက္ခီေလာက္ဦးေဆာင္ေသာ ျမန္မာ့ ဆိုင္းဝိုင္းႀကီးမွ ဆိုင္းသံ ထြက္ေပၚလာၿပီး ၾကက္ေသြးေရာင္ လိုက္ကာႀကီး အေပၚသို႔ တစ္ေရြ႕ေရြ႕တက္သြားေတာ့သည္။ ဆလိုက္မီးေရာင္ ႏွစ္ခုသည္ အၿငိမ့္စင္ရဲ႕ အလယ္ဗဟိုတြင္ စုစည္းကာ က်ေရာက္သြား၏။ အၿငိမ့္စင္သည္ကာ ပီပီျပင္ျပင္ ေပၚထြက္လာၿပီျဖစ္သည္။ ဆလိုက္မီးေရာင္ ေအာက္တြင္ ေတာ့ အျပာႏုေရာင္ ပုဆိုးကြက္တံုး၊ အက်ၤီအျဖဴေရာင္ႏွင့္ ပန္းႏုေရာင္ ပုဝါမ်ားကို ေခါင္းေပါင္းကာ လက္အုပ္ခ်ီ ထားသည့္ လူရႊင္ေတာ္ သံုးေယာက္ကို ေတြ႔လိုက္ရ၏။
လူရႊင္ေတာ္မ်ားမွ ညီညာေဖ်ာင္းျဖစြာ လက္အုပ္ခ်ီ၍ ပရိသတ္ကို ဂါရဝျပဳ ကန္ေတာ့လိုက္ၾကသည္။ ထို႔ေနာက္ အလယ္တြင္ရပ္ေနေသာ လူရႊင္ေတာ္မွ ခြန္းေထာက္ စဆိုလိုက္သည္။

ဘေလာဂ္ဂါ အျငိမ့္ (၃)

ဘေလာ့ဂ္မဟာ ရံုေတာ္မဂၤလာႀကီးအတြင္းတြင္ ပြဲၾကည့္ပရိတ္သတ္တို႔ ပ်ားပန္းခတ္မွ် လႈပ္ရွားသြားလာကာ မိမိတို႔ရဲ႕ ဖ်ာေနရာမ်ားကို လက္မွတ္မ်ားကိုင္ေဆာင္လ်က္ ရွာေနၾကသည္။ တျဖည္းျဖည္းႏွင့္ မိမိတို႔ရဲ႕ေနရာမ်ားေတြ ဝင္ထိုင္ၾကေနသျဖင့္ ဇာတ္ပြဲရံုထဲတြင္ လႈပ္ရွားမႈတို႔ အနည္းငယ္ ၿငိမ္သက္သြားေပမယ့္ ဆူညံသံတို႔ကေတာ့ က်န္ေနေသးသည္။

အၿငိမ့္စင္ကို ၾကက္ေသြးေရာင္ ဖဲကတၱီပါ လိုက္ကာႀကီးျဖင့္ ကာထားသည္။ အၿငိမ့္စင္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္ အျခမ္းတြင္ေတာ့ မွန္စီေရႊခ် ဆိုင္းဝိုင္းႀကီး ခန္႔ညားစြာ တည္ရိွေနသည္။ ဇာတ္ရံု ဘယ္ညာႏွစ္ဖက္ရဲ႕ အေပၚတြင္ မီးဆလိုက္သမားတို႔ အတြက္ စင္ႏွစ္ခု ရိွေနသလို ထိုစင္ႏွစ္ဘက္ရဲ႕ ေအာက္တြင္ေတာ့ ေဆာင္းေဘာက္စ္ေတြကို ခ်ိတ္ဆြဲထားသည္။ အၿငိမ့္စင္ရဲ႕ နဖူးစည္းတြင္ေတာ့ ေရႊေရာင္ေဖာင္းၾကြ စာလံုးမ်ားျဖင့္ "ဘေလာ့ဂါအျငိမ့္" ဟုစာတန္းထိုးထားေသာ ဆိုင္းဘုတ္ တခုရိွေနသည္။

ထို႕ေနာက္ ျမန္မာ့ဆိုင္းဝိုင္းႀကီးမွ လက္ကြက္စမ္းသံ ထြက္ေပၚလာခ်ိန္တြင္ ပြဲခင္းထဲမွ အသံတို႔ မီးကိုေရျဖင့္ ဖ်န္းလိုက္သလို ၿငိမ္သက္သြားေတာ့သည္။ မၾကာခင္ အမ်ားေမွ်ာ္လင့္ေနၾကေသာ ဘေလာ့ဂါ အၿငိမ့္ စတင္ေတာ့ မည္မဟုတ္ပါလား။ ဆိုင္းပညာရွင္ ဘေလာ့ဂါ(ေသရြာျပန္)အိမ္ ရဲ႕ အပ်ဳိးတီးဟန္ကို နားစြင့္ရင္း ၾကက္ေသြးေရာင္ ကန႔္လန္႔ကာ အဖြင့္ကို စိတ္ေစာစြာ ေမွ်ာ္ေနၾကသည္။ မၾကာခင္ ဇာတ္ရံုအတြင္း ေဘးႏွစ္ဘက္မွ မီးေရာင္တို႔ မွိတ္ကာ ပြဲခင္းတခုလံုး အေမွာင္အတိ က်သြားသည္။ စူးရွအားျပင္းေသာ ဆလိုက္မီးႏွစ္ခုတို႔သည္ ၾကက္ေသြးေရာင္ ကန္႔လန္႔ကာ ေပၚတြင္ ရစ္ဝဲေနသည္။

ျမန္မာ့ဆိုင္းဝိုင္းမွ အခ်ီအခ် တီးဟန္ႏွင့္အတူ ၾကက္ေသြးေရာင္ ကန္႔လန္ကာႀကီးမွာ ေဘးတဖက္စီသို႔ ခြဲထြက္ သြားသည္။ ဇာတ္စင္ေပၚတြင္ အဆင္သင့္ရိွေနေသာ အျဖဴေရာင္ အက်ၤ ီကိုယ္စီဝတ္ထားေသာ လူရႊင္ေတာ္ သံုးေယာက္တို႔ လက္အုပ္ခ်ီလ်က္ ပရိတ္သတ္ကို အေလးအျမတ္ ဂါရဝ ျပဳလိုက္ၾကသည္။ လူရႊင္ေတာ္မ်ားမွ သံျပိဳင္ညီညာစြာျဖင့္ ....

"ပရိတ္သတ္ၾကီး အားလံုးအတြက္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ ႏွစ္သစ္မဂၤလာ ျဖစ္ပါေစ" ဟုဆုေတာင္းေပးလိုက္ၾကသည္။

ထို႔ေနာက္ လူရႊင္ေတာ္ မိုးကုတ္သားမွ "ႏြမ္း....တာေတြလန္းၾကေစဖို႔ ....၊ႏြမ္းတာေတြ...လန္းၾကေစဖို႔ ၊ ပန္းမာလာလို နမ္းမဝေစဖို႔ ( က်ေနာ္တို႔ ပရိတ္သတ္ၾကီးကို) စမ္းသီတာေရ ဖ်န္းေပးပါစို႔"

ကိုလူေထြး။.......။ "မဂၤလာရိွပါေပတယ္ဗ်ာ" 
မိုးေမာင္ ။.........။ "ေကာင္းလိုက္တဲ့ ခြန္းေထာက္ကေလးပါပဲ" 
မိုးကုတ္သား။....။ "ကိုမိုးေမာင္ေရ က်န္းမာခ်မ္းသာပါရဲ႕လားဗ်ာ" 
မိုးေမာင္။..........။ "က်န္းမာပကတိ ခ်မ္းသာစြာ ရိွပါတယ္ဗ်ာ" 
မိုးကုတ္သား။.....။ "ကိုလူေထြးၾကီးေရာ က်န္းခန္႔သာလို႔ မာပါစ" 
ကိုလူေထြး။........။ "ရႊင္လန္းပီတိ ဂြမ္းဆီထိႏွယ္ပါပဲဗ်ာ" 
မိုးေမာင္ ။........။ "၂၀၁၀ ရဲ႕ ပထမဆံုး အခ်ိန္မွာ ပရိတ္သတ္ၾကီးကို ေဖ်ာ္ေျဖခြင့္ရတာ မဂၤလာတပါးပဲ မဟုတ္လားခင္မ်ာ"
မိုးကုတ္သား ။....။ "မွန္ပါေပတယ္ဗ်ာ အင္မတန္မွ မဂၤလာရိွပါတယ္" 
ကိုလူေထြး ။.......။ "ႏွစ္သစ္ကို ရယ္ေမာျခင္းနဲ႔ ဖြင့္လွစ္ေစခ်င္တဲ့ ဇာတ္ဆရာရဲ႕ ေစတနာပါပဲ"

မိုးေမာင္။......။ ၂၀၁၀ ေရာက္ျပီဆိုေတာ့ ကိုလူေထြးက ဘာေတြလုပ္မယ္ စိတ္ကူးထားလဲ 
ကိုလူေထြး။.....။ "ငါကေတာ့ ၂၀၁၀ မွာ အလုပ္ၾကီးတခုလုပ္ရမယ္" 
မိုးကုတ္သား။....။ "ဘာအလုပ္မ်ားပါလိမ့္" 
ကိုလူေထြး။.......။ "မဲသြားထည့္ရမယ္ေလ"

"ဂြမ္း" ေစ်းဦးေဖာက္ လင္ဗန္းျဖင့္ အတီးခံလိုက္ရသည္။

မိုးေမာင္ ။......။ "ကိုလူေထြးရယ္ ႏွစ္သစ္ေလးကို စိတ္ေပါ့ေပါ့ပါးပါး ျဖတ္သန္းပါရေစဗ်ာ ေလာေလာဆယ္ ေမ့ထားပါရေစအံုး "
 မိုးကုတ္သား ။.....။ " ကဲပါေလ မထည့္မျပီး အဲ မေျပာမျပီး မတီးမျမည္ ဆိုသလို အမ်ားေမွ်ာ္ေနၾကတဲ့ မင္းသမီး ေလးကို ေခၚထုတ္ၾကရေအာင္လားဗ်ာ" 
ကိုလူေထြး။.....။ " ေရွ႕ထြက္မင္းသမီးေလးက ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္ "
 မိုးကုတ္သား ။....။ " ဇာတ္ဆရာရဲ႕ ညီမ မင္းသမီးေလး ႏွင္းေဟမာ ပါတဲ့ ကိုမိုးေမာင္ကပဲ ေခၚထုတ္ေပးဗ်ာ"
မိုးေမာင္။.....။ " အဟမ္း အဟမ္း ညခ်မ္းခ်ိန္ခါ လသာသာ ...... အင္း..... (ေခါင္းကုတ္ကာ)
ကစားမလားနားမလား "

ကိုလူေထြး ။.....။ " မင္းသမီး ေခၚပါဆိုမွ သင္ပုန္းႀကီးဖတ္စာ လာရြတ္ျပေနတယ္" 
မိုးေမာင္ ။.......။ " ဆက္ဆိုရမွာ ေမ့သြားလို႔ဗ် ဟဲဟဲ ဒါဆို ကိုလူေထြးပဲ ေခၚေပးဗ်ာ " 
ကိုလူေထြး ။........။ " လူတကာေငး မူယာေလးနဲ႔ အေျပာ အဆို အငို အႏြဲ႔ စာဖြဲ႔ရေလာက္ပါတဲ့ ေတးသံခ်ဳိသာ ႏွင္းေဟမာ ေလးေရ ပရိတ္သတ္ႀကီးကို ေဖ်ာ္ေျဖလိုက္ၾကပါစို႕ "

ဇာတ္စင္ရဲ႕ ဘယ္ဘက္အျခမ္းမွ အျဖဴေရာင္ဝတ္စံုျဖင့္ မင္းသမီး ႏွင္းေဟမာ ထြက္ေပၚလာသည္။ထို႔ေနာက္ ပရိတ္သတ္ႀကီးကို လက္အုပ္ခ်ီ၍ " ႏွစ္သစ္မွာ ရႊင္လန္းခ်မ္းေျမ့ပါေစရွင္ " ဟု ဂါရဝျပဳ ႏႈတ္ဆက္ လိုက္ၿပီးေနာက္ လူရႊင္ေတာ္မ်ား ဘက္လွည့္ကာ
"မဂၤလာည ခ်မ္းပါ အကိုတို႔ေရ" ဟု အျပံဳးေလး ျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္လိုက္သည္။

လူရႊင္ေတာ္မ်ားမွ " မဂၤလာ ညခ်မ္းပါ ညီမေလးေရ " ဟု ျပန္လည္ႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။

"ဟိုဘက္က အကို လူေထြးႀကီးလားရွင္"
"ဟုတ္ပါတယ္ ညီမေလးေရ "

"ဟိုတေယာက္က ကိုမိုးေမွာင္ ႀကီး မဟုတ္လားရွင္ "

ကိုလူေထြး ။.....။ " အဲဒါ မိုးေမွာင္ မဟုတ္ဘူး ငတက္ျပား "
" ဂြမ္း " အျငိမ္မေနနိင္ဘဲ ဝင္ေျပာသျဖင့္ အတီးခံလိုက္ရသည္။

မိုးေမာင္ မွ မင္းသားႀကီး ေကာလိပ္ဂ်င္ေနဝင္း ေလသံျဖင့္
" မိုး...ေမွာင္ မဟုတ္ပါဘူးမင္းသမီး ၊က်ဳပ္နာမည္ မိုးေမာင္ပါ။ ဒီမယ္....မင္းသမီး မင္းက အေျခသတင္းႀကီးတဲ့ ေရႊမင္းသမီး ျဖစ္သြားၿပီဆိုေတာ့ က်ဳပ္လို အညတရ ကိုေမ့သြားတာ မဆန္းပါဘူး မင္းအတြက္နဲ႔ မိုးေမာင္ ဟိုးေခ်ာင္မွာ ပုဆိုးေျပာင္ၿပီး ...... အဲ ...အဲ .."
မိုးကုတ္သား မွ မိုးေမာင္အနား ကပ္လာကာ " ရေအာင္စပ္ ေနာ္ မရရင္ နာျပီသာမွတ္ " ဟုႀကိမ္းဝါးလိုက္သည္။
ကိုလူေထြးမွ ဆြမ္းႀကီးေလာင္းရန္ အဆင္သင့္ ေစာင့္ေနသည္။

ဘေလာ့ဂ္ဂါ ပြဲေစ်းတန္း

ပြဲေစ်းတန္းတခုလံုး မီးေရာင္စံုတို႔ျဖင့္ လႈပ္ရွားသက္၀င္ေနသည္ ။ ပ်ားပန္းခတ္မွ် တိုးေ၀ွ႔သြားလာ ေနၾကေသာ ပြဲေစ်းေလွ်ာက္သူမ်ားေၾကာင့္ အံုးအံုးက်က္က်က္ျဖင့္ အသံတို႔ ဆူညံေနသည္။ ေစ်းသည္တခ်ဳိ႕၏ ေစ်းေခၚသံ အေၾကာ္အေလွာ္ ဆိုင္ဘက္မွ ဒယ္အိုးေခါက္သံတို႔ျဖင့္ ပြဲေစ်းတန္းတခုလံုး ဆူညံလႈပ္ရွားေန၏။ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ ဘေလာ့ဂါ အျငိမ့္ၾကည့္ရန္ ဇာတ္ရံုဘက္ကို ဦးတည္ျပီး သြားေနၾကသည္။ ဒီပြဲေစ်းတန္းတခုလံုး၏ ထူးျခားခ်က္ကေတာ့ အျငိမ့္ကို ဘေလာ့ဂါမ်ား ဦးေဆာင္ျပီး ကသလို ပြဲေစ်းတန္းတြင္ ရိွသမွ် ေစ်းဆိုင္မ်ား အားလံုးကို ဘေလာ့ဂါ မ်ားက ဖြင့္ထားျခင္းျဖစ္သည္။

စနစ္တက် တည္ေဆာက္ထားေသာ ေစ်းဆိုင္မ်ားတြင္ ဘေလာ့ဂါမ်ား ကိုယ္တိုင္ ဆိုင္ထိုင္ျပီး မိမိဆိုင္၏ ေရာင္းအား တက္လာေစရန္ ကံစမ္းမဲအစီအစဥ္မ်ား ထူးထူးျခားျခား အစဥ္အစီမ်ားျဖင့္ ပရိတ္သတ္ကို အျပိဳင္အဆိုင္ ဆြဲေဆာင္ေနၾကသည္။ တခ်ဳိ႕က ေစ်းဆိုင္တည္ျပီး ေရာင္းၾကသလို တခ်ဳိ႕ကလည္း လူစိတ္၀င္စားေအာင္ ထူးထူးျခားျခား လုပ္ျပၾကသည္။

ကိုကိုေမာင္က ပန္းရနံ႔အမည္ျဖင့္ အမွတ္တရ ပန္းစည္းအေရာင္းဆိုင္ ဖြင့္ထားသည္။ မ်က္မွန္ေလးက လွေရႊႏွင့္ညီမ်ား မ်က္မွန္ဆိုင္မွ ကိုယ္စားလွယ္ယူကာ မ်က္မွန္ဆိုင္ ဖြင့္ထားသည္။ ယြန္းက ပုဂံမွ ယြန္းထည္ပစၥည္းမ်ား မွာယူျပီး ျမန္မာ့ယြန္းထည္ အမည္ႏွင့္ ယြန္းထည္ဆိုင္ဖြင့္သည္။

*****

Winnie Pooh က သူႏွစ္သက္ေသာ ၀င္းနီပူး အရုပ္မ်ားကို ဆိုင္ဖြင့္ေရာင္းခ်သည္။ သူအေနႏွင့္ မေရာင္းရ၍ အရုပ္မ်ား မကုန္မွာကိုေတာ့ စိတ္ပူပန္ျခင္းမရိွေပ...။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ မကုန္သည့္ အရုပ္မ်ားကို သူအပိုင္ သိမ္းထားနိင္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ ဒီဆိုင္ဖြင့္သည့္ အရင္းအႏွီးကို မိဘမ်ားက ထုတ္ေပးထားသျဖင့္ တကယ္ကို စိတ္ပူပန္ျခင္း မျဖစ္ေပ။

*****

 
ေရွ႔ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ေတာ့ ရန္ကုန္သား၏ဘူးသီးေၾကာ္ ဆိုင္ရိွၿပီး အေၾကာ္ဆိုင္ေဘးတြင္ေတာ့ ဧရာတီသား၏ မုန္႔ဟင္းခါး ဆိုင္ရိွသည္။ မခင္ဦးေမကေတာ့ အေၾကာ္ပိုၾကိဳက္ေပမယ့္ ဧရာ၀တီသား၏ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္တြင္သာ အားေပးသည္။ “ရန္ကုန္အေၾကာင္းက ေရးျပီးတာ မၾကာေသးဘူး ဒီတခါ ဧရာ၀တီ အေၾကာင္းေရးမယ္” ဟု မုန္႔ဟင္းခါးစားရင္း ေတြးေနသည္။
 

*****

 ဆိုင္ဖြင့္လွ်င္ အလုပ္ရႈပ္သည္၊ ကိုယ္သြားခ်င္ရာလည္း သြားလို႔ရေအာင္ ဆိုျပီး အရုပ္ကေလးက ပူေဖာင္း အရုပ္မ်ား မိုးပ်ံပူေဖာင္းမ်ားကို အထမ္းျဖင့္လိုက္ေရာင္းသည္။ ခက္တာက ပြဲေစ်းေလွ်ာက္သူအမ်ားစုက လူၾကီးေတြျဖစ္ေနသျဖင့္ အရုပ္ေလးခမ်ာ မွန္းခ်က္နဲ႔ ႏွမ္းထြက္မကိုက္ဘူးထင္ေနခ်ိန္ ဘေလာ့ဂါေဒး ဖြင့္ပြဲအတြက္ မိုးပ်ံပူေဖာင္းမ်ား ေအာ္ဒါရလိုက္ သျဖင့္ အရုပ္ကေလးအတြက္ အသက္ရႈေခ်ာင္သြားသည္။

ဘေလာ့ဂါ အျငိမ့္(၂)

xxx ခြန္ႏွစ္ေထြ...သီတာရယ္မွ ပတ္ကာဆင္း...သာေတာင့္သာတယ္ေလး.... နတ္ျပည္...တနင္း....နင္း...xxx
(xxx ဘုန္းတန္း...ဘုန္းတန္းေတဇာ..ျဖာျဖာေရာင္လင္းပါလို႔...မင္း...မင္း...ျမတ္ထြဋ္ေခါင္ေဗြxxx) ၂

ရြာစားေက်ာ္ ရီႏိုမာန္ရဲ႕ လက္အဖ်ားမွာ စက္တပ္ထားသလို တီးကြက္နဲ႔အတူ ဆြဲဆြဲငင္ငင္ ဆိုလိုက္ေသာ နတ္ခ်င္း သံရဲ႕ အဆံုးမွာ ၾကက္ေသြးေရာင္ ျပည္ဖံုးကား ကန္႔လန္႔ကာၾကီးမွာ ေဘးတဖက္တခ်က္သို႔ ခြဲထြက္ သြားၾက၏။ ဇာတ္စင္၏ ေဘးတဖက္တခ်က္စီမွ ဆလိုက္မီးေရာင္မ်ားရဲ႕ ေအာက္တြင္ ပုဆိုးကြက္တံုး ေကာ္လံ လည္ကတံုး ၀တ္ျပီး ေခါင္းေပါင္းကိုယ္စီနဲ႔ လူရႊင္ေတာ္ သံုးေယာက္ စပ္ျဖီးျဖီးမ်က္နာမ်ားျဖင့္ ေပၚလာၾကသည္။
သံုးေယာက္သား ညီညီညာညာ ပရိတ္သတ္ဘက္ကို မ်က္နာမူျပီး သကာလ လက္အုပ္ခ်ီ၍ ဂါရ၀ ျပဳလိုက္ၾကသည္။

“ကိုဖိုးစိန္လားခင္ဗ်”

“မွန္ပါတယ္ ကိုျမစ္က်ဳိးအင္းေရ”

“ဟိုဘက္က ကို အိမ္ မဟုတ္လားဗ်”

“ရိွေၾကာင္းပါဗ်ာ”

“မာၾကရဲ႕လားဗ်ာ”

“မာေၾကာင္းပါခင္မ်ာ”

“ေတာ္ေတာ္မ်ားမာၾကရဲ႕လား”

“ေဟ့လူဘာေျပာတာတုန္းဗ်”

“ေအာ္က်န္းမာေရး တကယ္ကိုေကာင္းၾကရဲ႕လားေမးတာပါဗ်ာ အေတြးမေခ်ာ္စမ္းပါနဲ႔”

“ဆိုင္းဆရာ ကိုရီႏိုရဲ႕ ဆိုင္းလက္သံေလးနားေထာင္မေကာင္းဘူးလားဗ်ာ”

“နားေထာင္ေကာင္းပါေပတယ္ ကိုဖိုးစိန္ေရ”

“လက္သံေကာင္းတာလဲ မေျပာနဲ႔ေလ ဆိုင္းဆရာၾကီး စိန္ေဗဒါ မ်ဳိးဆက္ကိုးဗ်”

“ဘယ္လိုမ်ားေတာ္စပ္တာလဲဗ်”

“အေမမတူ ဖေအကြဲကေနေမြးတာေလဗ်ာ”

“အေကာင္းေအာက္ေမ့လို႔ နားေထာင္ပါတယ္ ေပါက္ကရေတြေျပာေနတာကိုးဗ်”

“ဆိုင္းဆရာ ကိုရီႏိုကို မိတ္ဆက္ေပးျပီးျပန္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔ လူရႊင္ေတာ္ေတြလည္း

ကိုယ့္ကိုကိုယ္မိတ္ဆက္မွ သင့္မယ္ေလဗ်ာ”

“မွန္တာေပါ့ ကို အိမ္ရယ္”

“ကဲဒါဆို ကို ျမစ္က်ဳိးအင္းပဲ စျပီး မိတ္ဆက္ဗ်ာ”

“ဒီနာမည္ကို ကြ်န္ေတာ့္အေမက ကဗ်ာဆန္ဆန္ေပးထားတာဗ် ေျပာရရင္အေမက ကဗ်ာေရးတာ ၀ါသနာ ပါတယ္ ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမြးမယ့္ေန႔မွာ အေမကခ်ဥ္ျခင္းတခုတပ္တယ္တဲ့ အဲဒါက မွ်စ္ကို အစိမ္းလိုက္ စားခ်င္တာတဲ့ေလ အဲဒီေန႔က အေဖကလည္း အိမ္မွာမရိွေတာ့ အေမလည္း စိတ္မရွည္တာနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ပဲ မွ်စ္သြားခူးတယ္တဲ့ အေမက မွ်စ္ခ်ဳိးရင္း ကြ်န္ေတာ့္ကို ေမြးတာဗ် အဲဒီအခ်ိန္မွာ အေဖက ဖဲ၀ိုင္း ေရာက္ေနတာတဲ့ အက်ဳိးေပးမယ့္ ကေလးမို႔လို႔လား မသိဘူး တက္သမွ်ဖဲေတြက တစ္ကိုးကင္း တက္ျပီး အေဖ့ခမ်ာ အျဖစ္ဆိုးျခင္းေတြပဲ ၀င္ေနလို႔ အိမ္ကိုေတာင္ ျပန္မလာနိင္တာတဲ့ေလ ..။
အဲဒါနဲ႔အေမလည္း ကြ်န္ေတာ့္ေမြးစဥ္က အျဖစ္ေလးေတြျပန္ေတြးျပီး ကဗ်ာဆရာမပီပီ ကာရံေလးနဲ႔ ျမစ္က်ဳိးအင္းလို႔ နာမည္ေပးခဲ့တာဗ်...”