ပြဲေတာ္ညသို႔သြားရာလမ္း (အပိုင္း၂)

(အပိုင္း ၁) မွအဆက္

ေစ်းဆိုင္သမားမ်ားကဲ့သို ဝါးထရံငွားသည့္ သူမ်ားကေတာ့ အနီးအနားေက်းရြာမွ ပြဲေတာ္လာ ပရိတ္သတ္ျဖစ္သည္။ ပြဲေတာ္မစတင္မွီ သံုး၊ေလးရက္ခန္႔ အလိုကတည္းက အိုး၊ ခြက္၊ ပန္းကန္၊ ႏွင့္ ေစာင္၊ ျခင္ေတာင္စသည့္ အသံုးအေဆာင္ ပစၥည္းမ်ားသယ္ကာ လွည္းမ်ားျဖင့္ ခ်ီတက္လာ ၾကသူမ်ားျဖစ္သည္။ သူတို႔ကိုေတာ့ ဘုရားပြဲကိုႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အားေပးသူမ်ားဟု ေျပာလွ်င္ မွားမည္မထင္ေပ။ တစ္ႏွစ္ပတ္လံုး ေကာက္စိုက္ပ်ဳိးႏုတ္၍ စုေဆာင္းထားၾကသည့္ ေငြမ်ားကို က်ဳိက္ေခါက္ဘုရားပြဲေတာ္တြင္ သံုးၾကေတာ့သည္။

ဘုရားပြဲ မစတင္မွီရက္ကတည္းက လွည္းတပ္မ်ားျဖင့္ ေရာက္လာၾကသည့္ သူတို႔အတြက္ ဘုရားေဂါပကအဖြဲ႔မွ သတ္မွတ္ေပးထားေသာ ေနရာတြင္ တဲတန္းရွည္ႀကီး ထိုးေပးထားသည္။ ထိုတဲတန္းရွည္ႀကီးတြင္ ထရံမ်ားကန္႔ကာ အခန္းဖြဲ႔၍ ေနၾကသည္မွာ ပြဲေတာ္ၿပီး၍ တစ္ရက္ ႏွစ္ရက္ ၾကာမွ ျပန္ၾကေတာ့သည္။ ျပန္သည့္အခါတြင္လည္း တစ္ႏွစ္တာလံုး သံုးစြဲရန္ ဒန္အိုးဒန္ခြက္ ၊ ဖ်ာ၊ ျခင္ေထာင္၊ ေစာင္မ်ား သနပ္ခါးတံုးမ်ား၊ ေသာက္ေရအိုးမ်ား၊ အဝတ္အထည္မ်ား တေပြ႔တပိုက္ ဝယ္၍ ျပန္ၾကသည္။

ပြဲေတာ္ရက္နားနီးကပ္လာသည္ႏွင့္အမွ် ကြင္းျပင္ႀကီးက ပို၍စည္ကားလာသည္။ ေစ်းဆိုင္မ်ားလည္း တစ္ဆိုင္ၿပီးတစ္ဆိုင္ အလွ်ဳိလွ်ဳိ ေရာက္လာၾက၏။ ပြဲေတာ္စတင္ဖို႔ ရက္ပိုင္းအလိုတြင္ ပြဲေတာ္ကြင္းျပင္ တစ္ခုလံုးကို လွ်ပ္စစ္မီး သြယ္တန္းေပးပါသည္။ တစ္လတာလံုးလံုး မီးခြက္မ်ား၊ ဖေယာင္းတိုင္ အလင္းေရာင္မ်ားႏွင့္သာေနခဲ့ရသည့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ဇာတ္ရံုမ်ားလည္း မီးေရာင္တထိန္ထိန္ျဖင့္ ေနၾကရပါၿပီ။

ဘုရားပြဲမစခင္ သံုးရက္ခန္႔အလို၌ ဇာတ္ရံုထဲတြင္ အဖိုး (အဘိုး) ေျမွာက္ၾကရသည္။ ကြင္းပိုင္ႀကီးကို ပူေဇာ္ပသည့္သေဘာျဖစ္သည္။ ကြင္းပိုင္ႀကီး တကယ္ရိွမရိွ မသိေသာ္လည္း ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ထိုညေရာက္လွ်င္ ေပ်ာ္ရပါသည္။ ၾကက္တစ္ေကာင္ဝယ္၍ ေျခ၊ ေခါင္း ၊ အေတာင္ႏွင့္ အတြင္းကလီစာ အစံုကို ဟင္းခ်က္ၿပီး အရက္ႏွင့္ တင္ေျမွာက္ရျခင္းျဖစ္သည္။ ဤဇာတ္ရံုအတြက္ အေႏွာင့္အယွက္ ကင္းေဝးေစရန္၊ လူဝင္မ်ားေစရန္၊ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးရန္ ဆုေတာင္းၾကသည္။ ေျပာတတ္ဆိုတတ္ သူက ဦးေဆာင္၍ ကြင္းပိုင္ႀကီးကို ေျမေနရာအပ္ၿပီး ေစာင့္ေရွာက္ေပးရန္ တိုင္တည္သည္။

“အဘိုး... အဘိုး.. အဘိုး”
“တင္ပါတယ္၊ ေျမွာက္ပါတယ္။ ထမင္းဦး ၊ ဟင္းဦးနဲ႔ ေသာက္စရာမ်ားလည္း ပါပါတယ္။ တပည့္လက္သားမ်ားနဲ႔ စားပါေသာက္ပါ။ ဤေျမေနရာကိုလည္း ေစာင့္ေရွာက္ေပးပါ။ အတိုက္အခုိက္ ၊ အေနွာင့္အယွက္မ်ားလည္း ဖယ္ရွားေပးပါ။ ရံုပြင့္ရံုလွ်ံ လူဝင္မစဲေအာင္လည္း မိႈင္းမပါ။ ကူညီပါ။ ”

ပြဲေတာ္ညသို႔သြားရာလမ္း (အပိုင္း၁)

“ပြဲသြားေမာ့ေမာ့ ပြဲျပန္ေၾကာ့ေၾကာ့” ဆိုသည့္စကားပံုရိွပါသည္။ ဒီစကားပံုထဲက ပြဲ ဆိုသည့္ စာလံုးေလးကို ပြဲေတာ္ဆိုသည့္ စာလံုးေလးအျဖစ္ သတ္မွတ္ၿပီး ကြ်န္ေတာ္ဘဝ၏ အေတြ႔အၾကံဳ တစ္ခ်ဳိ႕ကို ျပန္လည္ေဝမွ်ခ်င္ပါသည္။

ၿမိဳ႕တိုင္းရြာတိုင္းတြင္ ဘုရားေစတီမ်ားရွိသကဲ့သို႔ ကြ်န္ေတာ့္ေမြးရပ္ေျမ သန္လ်င္ၿမိဳ႕တြင္လည္း အထင္ကရ ေစတီေတြရိွသည္။ ဗုဒၶျမတ္စြာဘုရား၏ ဆံေတာ္ဌာပနာထားသည့္ ဆံေတာ္ရွင္ က်ဳိက္ေခါက္ေစတီကေတာ့ သန္လ်င္ၿမိဳ႕ႏွင့္ အနီးတဝိုက္ၿမိဳ႕မ်ားတြင္ အထင္ရွားဆံုးေစတီျဖစ္သည္။ က်ဳိက္ေခါက္ေစတီ ဘုရားပြဲေတာ္ကလည္း ႏွစ္စဥ္ႏွစ္တိုင္း ေျပာစမွတ္ ျပဳရေလာက္ေအာင္ စည္ကားလြန္းပါသည္။ ယခုလိုစည္ကားလြန္းသည့္ ပြဲေတာ္ျဖစ္လာဖို႔အတြက္ မည္သို႔လုပ္ေဆာင္ခဲ့ရသည္ကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ ပါတ္သတ္ခဲ့သည့္ ရႈေထာင့္က ေရးမွာျဖစ္ပါသည္။

ကြ်န္ေတာ့္ေဖေဖသည္ က်ဳိက္ေခါက္ဘုရားပြဲေတာ္တိုင္း ႏွစ္စဥ္နီးနီး ဇာတ္ပြဲသြင္းသည့္ သန္လ်င္ၿမိဳ႕၏ ငါးဦးခန္႔ေလာက္သာရိွသည့္ ဇာတ္ကန္ထရုိက္ေတြထဲမွာ တစ္ဦးအပါအဝင္ ျဖစ္သည္။ ေဖေဖ့ အလုပ္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အပါအဝင္ မိသားစုဝင္ေတြက လိုက္လုပ္ၾကရပါသည္။ သို႔ေသာ္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ဇာတ္ပြဲ သြင္းရသည္ကို စိတ္မပါခဲ့ၾကပါ။  စိတ္ပ်က္ဖြယ္ရာ အလုပ္ဟုေတာင္ ေဖေဖကလြဲလွ်င္ တစ္မိသားစုလံုး သတ္မွတ္ထားခဲ့ၾကသည္။  ထိုသို႔ သတ္မွတ္ထားရသည့္ အေၾကာင္းရင္းမွာ.......

(၁) ပြဲေတာ္ညသို႔သြားရာလမ္း

က်ဳိက္ေခါက္ဘုရားပြဲေတာ္ကို တပို႔တြဲလဆန္း ၁၁ ရက္ သို႔မဟုတ္ ၁၂ ရက္ခန္႔မွာ စတင္က်င္းပေလ့ရိွသည္။ ပြဲေတာ္ရက္က ကိုးရက္ခန္႔ျဖစ္သည္။ ဘုရားပြဲေတာ္ မစမွီ တစ္လေက်ာ္ခန္႔ကတည္းက က်ဳိက္ေခါက္ေစတီ ရင္ျပင္မွာ ဇာတ္ရံုေျမေနရာ ေလလံပြဲ က်င္းပသည္။  မည္သည့္ေန႔က်င္းပျဖစ္သည္ ဆိုတာကို ကြ်န္ေတာ္တို႔ မိသားစု ႀကိဳတင္ၿပီး သိခဲ့ရတာမ်ဳိး မရိွခဲ့ပါဘူး။ ထိုရက္ပိုင္းမွာ ေဖေဖ့လက္ထဲ စာခ်ဳပ္လိပ္ တစ္ခုပါလာတာေတြ႔မွပဲ ဒီေန႔ ေလလံေန႔ပါလား၊ ထံုစံအတိုင္း ေဖေဖ ေျမေနရာ ေလလံဆြဲလာပါလား သိၾကရျမဲျဖစ္သည္။ ထိုအခါမ်ဳိးဆို ေမေမ့ရဲ႕ ျမည္တြန္ေတာက္တီးသံလည္း အရင္ႏွစ္ကအတိုင္း ထြက္လာျပန္သည္။

“လုပ္လာျပန္ၿပီလား”

မေက်မနပ္ စကားမွန္းသိလို႔ ေဖေဖကလည္း ႏွစ္စဥ္ေျပာေနၾက စကားတစ္ခြန္းပဲ ျပန္ေျပာသည္။

“ေအး.. ငါ့အလုပ္ကို ဘယ္သူမွ ဝိုင္းမကူရင္လည္း ရတယ္ ငါ့ဟာငါ ျဖစ္ေအာင္လုပ္မယ္။”

ဒါက ေဖေဖ့ရဲ႕ ႏွစ္စဥ္ေၾကြးေၾကာ္သံပါပဲ။ အဲဒီေၾကြးေၾကာ္သံၾကားၿပီးတာႏွင့္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမေတြကလည္း အခ်င္းခ်င္း တိုးတိုးတိတ္တိတ္ ေခါင္းခါျပၾကသည္။ မ်က္စပစ္ျပၾက၏။ ထိုေန႔ကစၿပီး ဘုရားပြဲ၊ ဇာတ္ပြဲႏွင့္ ပါတ္သတ္သည့္ အေၾကာင္းမ်ားကို ေဖေဖ့အေရွ႕မွာ မေျပာမိေအာင္ သတိထားၾကေတာ့သည္။ အသံတိတ္ ဆႏၵျပၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ ကြ်န္ေတာ္တို႔ အေနႏွင့္ ဇာတ္ပြဲသြင္းရသည့္ အလုပ္ကို ၿငီးေငြ႔လွပါၿပီ။

 ကြ်န္ေတာ့္အသက္ ခုႏွစ္ႏွစ္အရြယ္မွစ၍ ကြ်န္ေတာ့္အသက္ ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ခါစအထိႏွစ္စဥ္ ဇာတ္ပြဲသြင္းခဲ့သည့့္ အေတြ႔အၾကံဳေတြအရ မိသားစုေတြက ဇာတ္ပြဲသြင္းရမွာ စိတ္ပ်က္ေနၾကသည္။ မိသားစုက ဇာတ္ပြဲအလုပ္ကို စိတ္မပါမွန္း သိသိသာသာေသာ္လည္းေကာင္း မသိမသာေသာ္လည္းေကာင္း ျပၾကသလို ေဖေဖကလည္း ေလလံဆြဲလိုက္သည့္ ေန႔မွစၿပီး သူတစ္ေယာက္တည္း အားသြန္ခြန္စိုက္ ႀကိဳးပမ္းပါေတာ့သည္။

ရင္ခြဲရံုမွ အျဖစ္အပ်က္ (ေနာက္ဆက္တြဲ)

ဒီပို႔စ္ကို အေရွ႕ပို႔စ္မွာ ဆက္မေရးဘဲ အသစ္သက္သက္ အေနနဲ႔ ေရးျဖစ္တာ အေၾကာင္းရိွပါတယ္။ ပထမပို႔စ္ တင္ၿပီးထဲက အိမ္ကို ညတိုင္းဖုန္းထပ္ဆက္ျဖစ္တယ္။ ပိုတိက်တဲ့ သတင္းသိခ်င္သလို ကိုယ္ေရးထားတဲ့ စာအတြက္လည္း ခိုင္လံုမႈ ရိွမရိွ သိခ်င္တာ အဓိကပါပဲ။ ျမစ္က်ဳိးအင္းက ေကာလဟာလ ေရးတယ္ဆိုၿပီး မထင္ျမင္ေစခ်င္တာလည္း ပါ ပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္ကိုယ္တိုင္လည္း ဒီသတင္းေတြ အားလံုး မွားယြင္းေနတာ ျဖစ္ခ်င္ခဲ့ပါတယ္။ ဟိုဟာေၾကာက္ရ ဒီဟာေၾကာက္ရ အခ်ိန္မွာ ထပ္ၿပီး မထိတ္လန္႔ေစခ်င္တာ အမွန္ပါပဲ။ လူသားစားတယ္ဆိုတဲ့ အက်င့္ဆိုးႀကီးလည္း တကယ္ကို မရိွေစခ်င္ပါဘူး။ ဒါေၾကာင့္ ပိုတိက်တဲ့ အေျဖရဖို႔ ညတိုင္းဖုန္းဆက္ျဖစ္ပါတယ္။

အရင္ညေတြမွာ ဖုန္းဆက္ေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အစ္ကိုနဲ႔ မဆံုေတြ႔ျဖစ္ခဲ့ဘူး။ သူက အိမ္ျပန္လာတာ ေနာက္က်တတ္ေတာ့ စကားမေျပာျဖစ္တာပါ။ ဒီေတာ့ အစ္မျဖစ္သူနဲ႔ ေျပာရင္း သူသိသေလာက္ေတြ ေျပာျပတာကို ေရးခဲ့မိတယ္။ လူေသရင္ခြဲတဲ့ အဖြားႀကီး ျပန္ေျပာခဲ့တာေတြကိုလည္း ေရးျဖစ္ခဲ့တယ္။ မေန႔ညကေတာ့ အိမ္ကို ဖုန္းထပ္ဆက္ၿပီး ပိုတိက်တာသိရေအာင္ ကြ်န္ေတာ့္ အစ္ကိုကို ဒီေန႔ စံုစမ္းခိုင္းျဖစ္တယ္။ ဒါနဲ႔ အစ္ကိုျဖစ္သူလည္း ထပ္စံုစမ္းေပးတယ္။ ဒီညထပ္ဆက္ေတာ့ အစ္ကိုျဖစ္သူက သူသိသေလာက္ ေျပာျပဖို႔ ေစာင့္ေနရွာတယ္။ သူေျပာျပတဲ့ အေၾကာင္းအရာေတြ မေရးျပခင္ အစ္ကိုျဖစ္သူရဲ႕ စရိုက္ကို နည္းနည္း ေရးျပဖို႔ လိုပါတယ္။

ကြ်န္ေတာ္နဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ စရိုက္ရိွတဲ့ အစ္ကို ျဖစ္သူက အေၾကာက္အရြံ႕လည္း နည္းပါတယ္။ ရပ္ကြက္ထဲမွာ လူေသလို႔ ကြ်န္ေတာ္ အိမ္ျပင္မထြက္ရဲတဲ့ အခ်ိန္ သူက အဲဒီလူေသကို ေရခ်ဳိးေပးတာ အေခါင္းဝိုင္းသယ္ ေပးတာက အစ လုပ္ပါတယ္။ လိုအပ္ရင္ အသုဘ အစအဆံုး ကူညီေပးတယ္။ အိမ္ကေတာ့ သူ႔ကို ရြာေဆာ္ႀကီး လို႔ ရြဲ႕ေခၚၾကတယ္။ အေပါင္းအသင္းလည္း စံုပါတယ္။ ေဆးသမားနဲ႔ သိသလို ရဲစခန္းနဲ႔လည္း ရင္းႏွီးပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ ရင္ခြဲရံုထဲအထိ လိုက္ၾကည့္နိင္တာပါ။ ဒါေတြကို ေရးျပေနရတာက သူ႔ရဲ႕ အေၾကာက္အရြံ႕ကင္းတဲ့ စရိုက္ကို သိေစခ်င္တာပါ။

အဲဒီစရိုက္ေၾကာင့္ပဲ သန္လ်င္မွာ အေလာင္းေတြ ပ်က္တဲ့ ကိစၥျဖစ္ေတာ့ သူကိုယ္တိုင္ ရင္ခြဲရံုထဲထိ သြားၾကည့္ခဲ့တယ္။ ရင္ခြဲရံုထဲ အျပင္လူဝင္ဖို႔မလြယ္ေပမယ့္ သူဝင္ၾကည့္တဲ့ပံုစံက သူ႔သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္နဲ႔ ကပ္လိုက္သြားတာပါ။ သူ႕သူငယ္ခ်င္းက တာဝန္ရိွသူ တစ္ေယာက္ ဆိုပါေတာ့။ အစ္ကိုျဖစ္သူ ေျပာျပတဲ့အတိုင္း အစီအစဥ္တက် ေရးရင္ ဒီလိုပါ...

ရင္ခြဲရံုမွ အျဖစ္အပ်က္

သန္လ်င္ေဆးရံုဝင္းထဲက ရင္ခြဲရံုမွာ ထားတဲ့ အေလာင္းေတြရဲ႕ ကိုယ္အဂၤါေတြ ေပ်ာက္ဆံုးေနတဲ့ သတင္းတစ္ခု ဒီရက္ပိုင္းမွာ forward mail အျဖစ္နဲ႔ အြန္လိုင္းမွာ ပ်ံ႕ႏွံ႔ေနခဲ့ပါတယ္။ ဒီသတင္းထြက္ၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာ ေနာက္ထပ္ forward mail အျဖစ္နဲ႔ ထပ္ေရာက္လာတဲ့ သတင္းကေတာ့ ေပ်ာက္ဆံုးသြားတဲ့ အသားစေတြကို အဘြားႀကီး တစ္ေယာက္က ဟင္းလ်ာ အျဖစ္စားေသာက္ေနတာပါ ဆိုတဲ့ သတင္းပါပဲ။

ဒါနဲ႔ပဲ ဒီေန႔ အိမ္ကို ဖုန္းဆက္ျဖစ္ေတာ့ အဲဒီ အေၾကာင္းကို အဓိက ေမးျဖစ္လိုက္တယ္။ ကိုယ့္ၿမိဳ႕ကအေၾကာင္း ျဖစ္တာေၾကာင့္ စိတ္ဝင္စားၿပီး ေမးျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ျဖစ္ရပ္ရဲ႕ တရားခံ အစစ္ကို အတိအက် မေဖာ္ထုတ္ နိင္ေသးေပမယ့္ စိတ္ဝင္စားစရာ အခ်က္အလက္ေလးေတြ သိလာရပါတယ္။ ပို႔စ္အျဖစ္ေရးဖို႔ မရည္ရြယ္ ထားေပမယ့္ ကြ်န္ေတာ္ ဘာမွ မလုပ္ဘဲ ပို႔စ္တက္တယ္ ဆိုတာ ထပ္ျဖစ္ျပန္ေတာ့ စာလာဖတ္သူေတြကို အားနာၿပီး ဒီအေၾကာင္းအရာေလးကို ျမန္ျမန္ေရးၿပီး တင္လိုက္တာပါ။ သိမ္းထားတဲ့ ပို႔စ္အေဟာင္းေတြလည္း မတင္ခ်င္တာရယ္ ဒီအေၾကာင္းက အနည္းငယ္ေတာ့ စိတ္ဝင္စားဖို႔ ေကာင္းမယ္ ထင္တာရယ္ေၾကာင့္ တင္ျဖစ္ လိုက္တာပါ။

အဲဒီအေၾကာင္းအရာကို ကြ်န္ေတာ္ အဓိက ေမးျဖစ္တာကေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အစ္မကိုပါပဲ။ သူေျပာျပတဲ့ ပံုစံအရဆို ရင္ခြဲရံုက အဘြားႀကီးက မသကၤာစရာ ျဖစ္ေနပါတယ္။ ဒုတိယ forward mail ထဲက လူသားစားတယ္လို႔ ရည္ညႊန္း ထားတဲ့ အဘြားႀကီးပါ။ အဲဒီ အဘြားႀကီး အေၾကာင္းက စိတ္ဝင္စားစရာေတြ ရိွေနပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ့္ အကိုရဲ႕ ဇနီး သန္လ်င္ေဆးရံုမွာ မီးဖြားေတာ့ ကြ်န္ေတာ့္အစ္မက လူနာေစာင့္ လုပ္ေပးခဲ့တယ္။ အဲဒီေတာ့ အထက္က ရည္ညႊန္းထားတဲ့ အဘြားႀကီးနဲ႔ ေတြ႔ဆံုခဲ့ပါတယ္။

အဲဒီအဘြားႀကီးက အသက္ ၆၀ ေလာက္ ရိွၿပီး ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း ပါပဲ။ ညစဥ္ အရက္ေသာက္တတ္ သလို စရိုက္ၾကမ္းတယ္လို႔ သတ္မွတ္ထားၾကတယ္။ ေဆးရံုတက္တဲ့ မီးဖြားလူနာေတြရဲ႕ အဝတ္အစားေတြ အဓိကကေတာ့ ထမိန္ေတြကို အတင္းကို ယူေလွ်ာ္ တတ္တယ္။ အဓိကက ေငြရဖို႔ ဆိုပါေတာ့။ ေဆးရံုမွာ ခရမ္းေရာင္ ဝတ္တဲ့ သန္႔ရွင္းေရး လုပ္သလို ေဆးရံုမွာလည္း သူ႔အသံ အဆူညံဆံုးပါတဲ့ေလ။ စရိုက္ၾကမ္းေတာ့ ေအာ္က်ယ္ေအာ္က်ယ္ ေျပာတတ္တယ္လို႔ ဆိုလိုခ်င္တာပါ။ သူက ေဆးရံုသန္႔ရွင္းေရး လုပ္တဲ့ အျပင္ သူ႔ရဲ႕ အဓိက ဝင္ေငြရတဲ့အလုပ္က လူေသေတြကို ရင္ခြဲတဲ့ အလုပ္ပါပဲ။

လြန္ခဲ့တဲ့ ၄ ၊ ၅ ႏွစ္ရဲ႕ လူေသတစ္ေလာင္း ရင္ခြဲႏႈန္းက ၂ေသာင္းပါ။ သူက လူေသတစ္ေလာင္း ရင္ခြဲေပးတိုင္း ေငြ ၂ ေသာင္းရပါတယ္။ အရင္က လူေသရင္ခြဲ တဲ့အလုပ္ကို သူ႔ေယာက်ာ္း လုပ္ခဲ့တာပါ။ သူ႔ေယာက်ာ္းဆံုး သြားေတာ့ သူကဆက္ၿပီး လုပ္ကိုင္တယ္ေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္က ေဆးရံုမွာ လူေသရင္ခြဲတဲ့သူက ႏွစ္ေယာက္ရိွပါတယ္။ အဲဒီအဘြားႀကီးရယ္ ေနာက္ထပ္ ကုလားတစ္ေယာက္ရယ္ ရိွတယ္။ လူေသတစ္ေလာင္း ခြဲတိုင္း ႏွစ္ေသာင္းရေတာ့ သူတို႔ ႏွစ္ေယာက္က လုၿပီးေတာင္ ခြဲရတယ္ဆိုပဲ။ အစ္မကိုေျပာရင္း ကုလားထက္ဦးေအာင္ ေသာ့ဖြက္ထားရတယ္လို႔ ေျပာၿပီးသူ႔ရင္ဘတ္ထဲမွာ ဖြက္ထားတဲ့ ရင္ခြဲရံုေသာ့ ကိုပါ ထုတ္ျပခဲ့ေသးတယ္တဲ့။ ေစ်းကြက္လုရတဲ့ သေဘာနဲ႔ တူပါတယ္။

အသံုးခ်ခံ

သိပ္မၾကာခင္က  ခိုငွက္ေလးေတြအေပၚ အသံုးခ်ေစခိုင္းပံုကို တဏွာေဇာလို႔ နာမည္ေပးျပီး စာတပုဒ္ တင္ခဲ့ဖူးပါတယ္။ ခိုေတြကို အသံုးခ်တဲ့ ေနာက္ထပ္ နည္းလမ္းေတြကို blog မွာ ေရးဖူးတာကို သတိရျပီး ဖဘ ေပၚက မိတ္ေဆြေတြအတြက္ ျပန္ရွဲခ်င္ပါတယ္။ 

လူေတြနဲ႔ နီးနီးနားနားမွာေနျပီး ေလ့က်င့္ေစခိုင္းလို႔ရတဲ့ ငွက္ေတြထဲမွာ ခို ငွက္လည္းပါဝင္ပါတယ္။ ခို ေတြရဲ႕ အဓိက စြမ္းေဆာင္ရည္က အိမ္ကို တန္းတန္းမတ္မတ္ ျပန္လာတတ္တဲ့ မွတ္ဥာဏ္စြမ္းရည္ပါ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဟိုးယခင္ကတည္းက ခိုေတြရဲ႕ မွတ္ဥာဏ္ကို  လူေတြက သူတို႔အက်ဳိးစီးပြါး အတြက္ အမ်ဳိးမ်ဳိး အသံုးခ်ခဲ့ၾကတယ္။ ေလ့က်င့္ထားတဲ့ ငွက္ေတြကို အသံုးခ်တဲ့ေနရာမွာေတာ့ ခို ေတြက ပိုျပီး အသံုးခ်ခံရမယ္လို႔ က်ေနာ္ထင္မိတယ္။ ခို ဆိုတာနဲ႔ ျမင္မိတာက စာပို႔ခို ဆိုျပီး အဓိက ျမင္မိၾကမွာပါ။

တကယ္ဆိုရင္ စာပို႔ ဆက္သြယ္ေရးမွာ အသံုးခ်ခဲ့တဲ့ ခိုေတြအေနနဲ႔ အခုလို အင္တာနက္ေခတ္မွာ အသံုးမဝင္ေလာက္ ေတာ့ဘူးလို႔ ထင္စရာပါပဲ။ သံုးရင္လည္း တခ်ဳိ႕ေနရာေတြအတြက္ေလာက္ပဲေပါ့ေလ။ ဒီလိုပဲ ထင္မိၾကမွာပါ။ တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ခိုေတြကို အခုခ်ိန္ထိ ေကာင္ေရ ေထာင္ခ်ီျပီး သံုးေနတဲ့ ေနရာရိွေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ အခုသံုးေနတာက စာပို႔ဖို႔ ဆက္သြယ္ဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ ေလာင္းေၾကး သန္းခ်ီတဲ့ ျပိဳင္ပြဲေတြမွာ သံုးတာပါ။ ေနာက္ျပီး ကိုယ့္ရဲ႕ ဘုန္းကံ ဘယ္ေလာက္အထိ ရိွသလဲဆိုျပီး စမ္းသပ္ၾကတဲ့ ေနရာမွာ သံုးပါတယ္။ ကမာၻေပၚမွာ ဒီလို အသံုးခ်တာ တျခားနိင္ငံေတြမွာ ရိွတာကို (က်ေနာ္)မၾကားဖူးေပမယ့္ Taiwan မွာေတာ့ ခိုလႊတ္ ျပိဳင္ပြဲေတြ တိတ္တဆိတ္ က်င္းပၾကတာကို သိရပါတယ္။

ထိုင္၀မ္မွာရွိတဲ့ တခ်ဳိ႕သူေဌးေတြရဲ႕စြဲစြဲလမ္းလမ္း ၀ါသနာကေတာ့ ေလာင္းေၾကးေငြ သန္းေပါင္းမ်ားစြာ ထပ္ျပီး ခိုလႊတ္ျပိဳင္ၾကတာပါပဲ။ အဲ့ဒါအျပင္ လႊတ္ေတာ္အတြက္ အမတ္ေနရာေတြ ေရြးခါနီးေတြမွာလည္း ကိုယ့္ရဲ႕ ဘုန္းတန္ခိုးကို စမ္းသပ္ၾကတယ္။  တနည္းအားျဖင့္ ကံတရား ဘယ္ေလာက္အထိ ရိွနိင္သလဲ ဆိုတာကို ခိုလႊတ္ျပီး စမ္းသပ္ၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ ေငြေၾကးသန္းေပါင္းမ်ားစြာ ထပ္ထားတဲ့  ေလာင္ကစားတဲ့ပံုစံကဒီလိုပါ။ ေလာင္းကစားလုပ္မယ့္ သူေဌး ေလး ငါး ေယာက္စုျပီး တစ္ဦးကို ခိုေပါင္း သံုးေထာင္ဆိုသံုးေထာင္ ေလးေထာင္ဆိုေလးေထာင္ အေကာင္ေရ သတ္မွတ္ျပီး ကိုယ့္အတြက္ သတ္မွတ္ထားတဲ့ ကြန္တိန္နာထဲကို အဲဒီခိုေတြကို ထည့္ပါတယ္။ အဲဒီလိုနဲ႔ သူေဌးငါးဦးစာ ကြန္တိန္နာ ငါးလံုးကို သေဘာၤနဲ႔တင္ျပီး ပင္လယ္ထဲကို ထြက္ခြါပါတယ္။ အဲဒီသေဘာၤေပၚမွာ သူေဌးေတြကိုယ္တိုင္ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္စားလွယ္ျဖစ္ျဖစ္ လိုက္ပါသြားေလ့ရိွတယ္။ အဲဒီသေဘာၤက ဖိလစ္ပိုင္နားက လူဇံုး ဆိုတဲ့ ဆိပ္ကမ္းအနီး ပင္လယ္ထဲေရာက္ရင္ ကြန္တိန္နာေတြကို တျပိဳင္ထဲ ဖြင့္ေပးလိုက္ပါတယ္။

တံခါးဖြင့္ေပးလိုက္တာနဲ႔ ကြန္တိန္နာထဲက ခိုေတြထြက္လာျပီး Taiwan ကို ပ်ံလာၾကပါတယ္။ စုရပ္အျဖစ္ ေလ့က်င့္ေပးထားတဲ့ ေနရာကိုျပန္ေရာက္လာတဲ့ခိုေတြကို ဒီဘက္မွာ ေစာင့္ေနတဲ့သူေတြက စာရင္း လုပ္ပါတယ္။ ခိုေတြရဲ႕ ေျခေထာက္မွာ သူ႔ပိုင္ရွင္သူေဌးနဲ႔ ပါတ္သတ္တဲ့ အမွတ္အသား တခုခု ရိွပါတယ္။ ဥပမာ ကုဒ္(code) နံပါတ္ေတြပါတဲ့ စာရြက္ေလးေတြ ကပ္ေပးထားတာမ်ဳိးေပါ့။ ေရာက္လာတဲ့ ခိုရဲ႕ ေျခေထာက္က ကုတ္ နံပါတ္ ကို ကြန္ျပဴတာနဲ႔စစ္ျပီး အတုအစစ္ခြဲၿပီး အေရအတြက္ သတ္မွတ္ပါတယ္။ အတုအစစ္ ဆိုတာက သေဘာၤေပၚက မဟုတ္ဘဲ တေနရာရာကေန ခိုအနည္းငယ္ ေရာလႊတ္မွာ စိုးတာေၾကာင့္လို႔ ထင္ပါတယ္။ ဘာၾကာင့္ဆိုေတာ့ ခိုေပါင္း သံုးေထာင္လႊတ္ေပမယ့္ သံုးေထာင္လံုး ျပန္မေရာက္နိင္ပါဘူး...။ ရာသီဥတု ဆိုးရြားတာပဲျဖစ္ျဖစ္ နာမက်န္းလို႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ ခိုေတြကို ထိုးသုတ္မယ့္ စြန္ေတြ သိန္းငွက္ေတြေၾကာင့္ပဲျဖစ္ျဖစ္ လမ္းခရီးမွာ ေလ်ာ့နည္းသြားတတ္ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ တေနရာရာကေန ခိုအနည္းငယ္ ေရာလႊတ္လိုက္ရင္လည္း သိဖို႔မလြယ္တာေၾကာင့္ code နံပါတ္ေတြနဲ႔ စစ္ၾကတာေပါ့။

အဲဒီလိုနဲ႔ သတ္မွတ္ခ်ိန္ ျပည့္တဲ့အခါ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ခိုေတြကို အေကာင္ေရ ေရတြက္ ပါတယ္။ ဘယ္သူေဌး ပိုင္တဲ့ခိုက ဘယ္ႏွစ္ေကာင္ ျပန္ေရာက္လာတယ္ဆိုျပီး အေကာင္အမ်ားဆံုး ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ခိုပိုင္ရွင္သူေဌးက အဲဒီေလာင္းကစားပြဲကို အနိင္ရပါတယ္။ အဲဒီခိုေတြကိုလည္း တရာသီလံုး ေလ့က်င့္ေပးထားၾကတယ္။ တခ်ဳိ႕ေလးထပ္တိုက္ေတြရဲ႕ အေပၚဆံုးမွာ ခိုအိမ္ကို အၾကီးၾကီးေဆာက္ျပီး ညေနတိုင္း ေလ့က်င့္ၾကတာေတြကို မၾကာမၾကာေတြ႔ရပါတယ္။  ေငြေၾကးေလာင္းကစားအတြက္  ခိုလႊတ္ျပိဳင္ၾကသလို ေနာက္ထပ္ ခိုေကာင္ေရ ေထာင္ခ်ီလႊတ္တာလည္း ရိွပါေသးတယ္။

ဒီတခါက  အမတ္ေလာင္းေတြ လႊတ္ၾကတာပါ။ အမတ္ေရြးခါနီးကာလမွာ ကိုယ့္ရဲ႕ကံကို ခိုလႊတ္ျပီး စမ္းသပ္ၾကတယ္။  စမ္းပံုက ေလာင္းကစားနည္းအတိုင္းပါပဲ။ ဥပမာ ခို ေကာင္ေရ သံုးေထာင္လႊတ္လို႔ ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ျပန္ေရာက္လာတဲ့ ရာခိုင္ႏႈန္းကို ၾကည့္ၿပီး  ကံေကာင္းတယ္ မေကာင္းဘူး သတ္မွတ္တတ္ၾကတယ္။

Taiwan က ခိုေတြေလ့က်င့္ပံုကို ေသေသခ်ာခ်ာ မသိေပမယ့္ ျမန္မာျပည္မွာ စာပို႔ဆက္သြယ္ေရးအတြက္ ခိုေတြကို ေလ့က်င့္ပံုကိုေတာ့ ၾကားဖူးထားတာေလး ရိွပါတယ္။ အဲဒီအေၾကာင္းကို တဏွာေဇာ ဆိုျပီး ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္။ အတိုခ်ဳပ္ေျပာရရင္ေတာ့ စာပို႔ခုိကို အဖိုအမ ႏွစ္ေကာင္ အတူတြဲထားေလ့ရိွပါတယ္။ ခိုတစ္ေကာင္ ခရီးထြက္ခါနီး ေရာက္တဲ့အခါ အဲဒီခိုအဖိုကိုထုတ္ျပီး ေလွာင္အိမ္ထဲကို ေနာက္အဖိုတေကာင္ကို ထည့္ပါတယ္။ ဒီေတာ့ ေလွာင္အိမ္ထဲ ေရာက္လာတ့ဲ ခိုအဖိုက အထဲက ခို မ ကို ရစ္ပါတယ္။  ကပ္ပါတယ္။ အဲဒီမွာ အျပင္ေရာက္သြားတဲ့အဖိုက ေနမထိထိုင္မသာျဖစ္ျပီး ေယာက္ယက္ခတ္ ေနေတာ့တာပါပဲ။ စဥ္းစားၾကည့္ရင္ စိတ္မေကာင္းစရာပါ။ ကိုယ့္ဇနီး ခ်စ္သူကို ေနာက္တေကာင္က ကိုယ့္ေရွ႕မွာ အရစ္ခံေနရ အကပ္ခံေနရတဲ့ ျမင္ကြင္းကို ေလွာင္အိမ္အျပင္ကေန ၾကည့္ေနရတဲ့ ဘဝမ်ဳိးေပါ့။

ဒီေတာ့ ေယာက္ယက္ခတ္တဲ့ စိတ္နဲ႔ ေလွာင္အိမ္ကို ပတ္ေျပးေနရရွာတယ္။ အရူးတပိုင္းျဖစ္တာ ေသခ်ာသြားျပီဆိုရင္ သူ႔ကိုေလွာင္အိမ္ထဲ ျပန္ထည့္ေပးပါတယ္။ ဒီလိုမ်ဳိးဆို ခိုအထီးက သေဘာေပါက္သြားျပီ။ သူခရီးက ျပန္မလာရင္ သူ႔နဲ႔အတူေနတဲ့ ခိုအမကို ေနာက္အထီး တေကာင္နဲ႔ အတူတူေနခိုင္းမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာကိုျမင္ေအာင္ ေလ့က်င့္တာပါ။ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီလို ေလ့က်င့္ခံထားရတဲ့ ခိုေတြလည္း ေရာက္တဲ့ေနရာကေန အိမ္ကို ျပန္လာၾကရတာပါပဲ။ ဒါကစြဲလမ္းျခင္း တဏွာနဲ႔ ခ်ဳပ္ကိုင္ေစခိုင္း တဲ့ပံုစံပါ။

ေနာက္တနည္းကေတာ့ အစားအစာနဲ႔ ထိန္းခ်ဳပ္ထားပံုပါပဲ။ သိပ္ေထြေထြထူးထူး ေကြ်းရတာမ်ဳိးေတာ့ မဟုတ္ ပါဘူး။ ခိုေတြ ေန႔စဥ္ေသာက္တဲ့ ေရထဲကို ဇီးျဖဴသီးေထာင္းျပီး ေန႔စဥ္ထည့္တိုက္တာမ်ဳိးပါ။ ဇီးျဖဴသီး ေထာင္း ထားတဲ့အရည္အရသာ ဖန္သလိုလို ခ်ဳိသလိုလို အရသာကို ခိုေတြက သိပ္ၾကိဳက္ပါတယ္။ အဲဒီအရည္ကို ခိုေတြ စြဲစြဲ လန္းလန္းေသာက္ေနျပီး ရိုးရိုးေရ တိုက္လို႔ မေသာက္ၾကေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ေရာက္ရင္ စာပို႔ခိုေတြ အျဖစ္ ခိုင္းေစလို႔ ရပါျပီ။ ဘယ္ေနရာေရာက္ေရာက္ ခိုေတြက ေရငတ္ေနခ်ိန္  ရိုးရိုးေရေသာက္ရင္ သူတို႔ အာသာ မေျပပါဘူး။ သူတို႔ေသာက္ေနၾက ဇီးျဖဴသီးေထာင္းျပီး ထည့္တိုက္ထားတဲ့ေရကိုပဲ ေသာက္ခ်င္ၾကေတာ့ ေရာက္ရာေနရာကေန အိမ္ကိုျပန္လာၾကရတယ္။

ေနာက္တနည္းကေတာ့ ကမာၻစစ္အတြင္းကသံုးခဲ့တဲ့ နည္းပါ။ ခိုေတြကို   ဘိန္း ေကြ်းျပီး စြဲလမ္းေစပါတယ္။  ဒီနည္းကလည္း ဇီးျဖဴသီးေထာင္းေရ နည္းအတိုင္းပါပဲ။ ဒီလိုနည္းလမ္းေပါင္းစံုနဲ႔ လူေတြရဲ႕ အသံုးခ်ျခင္းကို ခိုေတြက ေခတ္အဆက္ဆက္ ခံခဲ့ၾကရပါတယ္။ လူေတြရဲ႕ ၾကံဖန္တတ္တဲ့ ဥာဏ္ရည္ကိုပဲ ခ်ီးက်ဴးရမလား၊ အသံုးခ်ခံ သတၱဝါေလးေတြကိုပဲ သနားရမလားေတြးေတာ့ စိတ္ေတြက နိမ့္လိုက္ျမင့္လိုက္ပါပဲ။


ခိုေတြက ေလ့က်င့္ထားတဲ့ စြဲလမ္းျခင္း တစ္ခုေၾကာင့္ အိမ္ကိုေရာက္ေအာင္ ျပန္ၾကတယ္။
က်ေနာ္တို႔က သံေယာဇဥ္ ၾကိဳး ခ်ည္ခံထားရတာေတာင္ အိမ္ကို မျပန္နိင္ၾကေသးဘူး။
ဒီစာအဆံုးမွာ အဲဒီလို ဆက္ေတြး လိုက္ မိပါတယ္။

(ကိုသုေျႏၵ နဲ႔ ေညာင္းရမ္း ေျပာျပတဲ့ ဗဟုသုတေလးပါ)

။.............................................................................။

ေလးစားရေသာတိုင္းရင္းသားတေယာက္

ဘေလာ့ေလာကကို ကိုင္လႈပ္ဘို႔ တခ်ိန္လံုးစဥ္းစားေနတဲ့ ကိုလူေထြးၾကီးက တက္(တဂ္)စာေတြ ေကြ်းလာပါတယ္။ ေလးစားမိတဲ့ တိုင္းရင္းသားတေယာက္ဆိုျပီး စဥ္းမိတဲ့ အခ်ိန္မွာ ကြ်န္ေတာ္ ၾကာၾကာမစဥ္းစားလိုက္ရဘဲပုဂၢိဳလ္တေယာက္ အေၾကာင္း ေခါင္းထဲေရာက္လာပါတယ္။ လက္နက္မစြဲ ကိုင္ခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ့္ျပည္သူေတြအေပၚေစတနာထားျပီး ေဆာင္ရြက္ခဲ့တဲ့ လူပုဂၢိဳလ္ အာဇာနည္ တေယာက္ အေၾကာင္း ေရးခ်င္ပါတယ္...။ သူ႔ကိုေတာ့ သိတဲ့သူေတြရိွနိင္သလို မသိတဲ့သူေတြလည္း ရိွနိင္ပါတယ္...။ သူကေတာ့........

ကြ်န္ေတာ္တို႔ မူလတန္းေက်ာင္းသားဘ၀က ကြ်န္ေတာ္တို႔ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာၾကီးက ေလးတန္းေက်ာင္းသား ေတြကို သမိုင္းဘာသာရပ္ သင္ေပးတယ္...။သူစာသင္တဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ ေက်ာင္းစာအျပင္ တျခားအားက်ဖြယ္ လူပုဂိၢဳလ္ေတြရဲ႕ ဘ၀ဇာတ္ေၾကာင္းကိုလည္း အလ်ဥ္းသင့္သလို ေျပာျပေလ့ရိွတယ္...။ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္း ဒီးဒုတ္ဦးဘခ်ဳိ အမ်ဳိးသားပညာ၀န္ဦးဖိုးက်ား ဦးရာဇတ္ အစရိွတဲ့ အမ်ဳိးသားအာဇာနည္ ေတြကေန မီးပံုးပ်ံဦးေက်ာ္ရင္ အထိ ဗဟုသုတရေစရန္ အားက်ေစရန္ ရည္ရြယ္ျပီး ေျပာျပခဲ့တယ္..။ဆရာၾကီးေျပာျပခဲ့တဲ့ အထဲက ကြ်န္ေတာ္မေမ့နိင္ေသးတဲ့ မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ တေယာက္အေၾကာင္းကို ေရးျပခ်င္ပါတယ္...။

သူကေတာ့ မ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ မြန္တိုင္းရင္းသား ဦးနာေအာက္ပါပဲ...။ ေလးစားမိတဲ့ တိုင္းရင္းသားတေယာက္ အျဖစ္
ဦးနာေအာက္ကိုေရြးရတာ အေၾကာင္းရိွပါတယ္...။ ဒါကေတာ့ ဦးနာေအာက္ရဲ႕ ဘ၀ျဖတ္သန္းပံုနဲ႔ ဆိုင္ပါလိမ့္မယ္...။ မွတ္တမ္းတခုလို ေျပာရရင္ ဦးနာေအာက္ကို ၁၈၃၂ခုႏွစ္မွာေမြးဖြားခဲ့ျပီး အသက္ ၈၁ ႏွစ္အရြယ္မွာ ကြယ္လြန္ပါတယ္..။ ဦးနာေအာက္က ၾကာသာပေတးသားပါ...။ သူ႔မွာ ညီအကို ေမာင္ႏွမ ၅ေယာက္ရိွျပီး သူက ၄ ေယာက္ေျမာက္သားပါပဲ...။ ငယ္ငယ္ကေတာ္ေတာ္ဆင္းရဲခဲ့ေပမယ့္ ကိုယ္စြမ္း ဥာဏ္စြမ္းကို အရင္းျပဳျပီး ၾကဳိးစားခဲ့တာ အရြယ္ေရာက္ ခ်ိန္မွာ သစ္ထုတ္လုပ္ေရး လုပ္ငန္းကို ကိုယ္ပိုင္ လုပ္ကိုင္ လာနိင္ျပီး တျဖည္းျဖည္း ၾကြယ္၀ ခ်မ္းသာလာခဲ့တယ္...။

ခ်မ္းသာလာတဲ့ ဦးနာေအာက္အေနနဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ေတာင္သူလယ္သမားေတြရဲ႕ ဒုကၡကို ျမင္မိလာတယ္။ အဲဒါကေတာ့ ေတာင္သူလယ္သမားေတြခင္မ်ာ ခ်စ္တီးကုလား ေတြဆီကျမင့္မားတဲ့ အတိုးႏႈန္းနဲ႔ ေငြေခ်းယူရျပီး အခ်ိန္တန္ရင္မတန္တဆ အတိုးႏႈန္းနဲ႔ ျပန္ဆပ္ေနၾကရတာပါပဲ...။ အဲဒါနဲ႔ သစ္သူေဌး ဦးနာေအာက္က ေငြတိုေခ်း စပါး၀ယ္အလုပ္ကို ခ်စ္တီးေတြနဲ႔ အျပိဳင္ အသက္သာဆံုးေစ်းႏႈန္းနဲ႔ ေတာင္သူလယ္သမားေတြကို ကူညီတယ္...။ အခုမွ ၀င္လာတဲ့ ဦးနာေအာက္ကို ခ်စ္တီးေတြက လုပ္ငန္းခ်င္း တိုက္ခိုက္ၾကျပန္တယ္....။ ျပည္သူလူထုအခ်င္းခ်င္းေပၚ ေစတနာထားတဲ့အက်ဳိးေၾကာင့္ အနီးပါတ္၀န္းက်င္က ေတာင္သူလယ္သမား ေတြက ဦးနာေအာက္ဘက္ ရပ္တည္ျပီး ေငြေခ်း စပါးေရာင္းေပးၾကေတာ့ အဲဒီနယ္မွာ ဦးနာေအာက္က ခ်စ္တီးကုလား ေတြကိုအလဲထိုး နိင္ခဲ့တယ္..။

ျပည္သူေတြဘက္က ရပ္တည္ဘို႔ ပိုအားတက္သြားတဲ့ ဦးနာေအာက္အေနနဲ႔ ေနာက္ထပ္ ပြဲတပြဲကို ထပ္ႏြဲျပန္ပါတယ္...။ ဒီတခါပြဲကေတာ့ ပိုၾကီးပါတယ္...။ အဲဒီအခ်ိန္က ျပည္တြင္းေရေၾကာင္းသြားလာေရး လုပ္ငန္းေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္ေတြပိုင္တဲ့ ဧရာ၀တီကုမၸဏီ က ခ်ဳပ္ကိုင္ထားတယ္...။ ဦးနာေအာက္က ျပည္တြင္းေရေၾကာင္းခရီးသြားလာေရး လုပ္ငန္းမွာ အဂၤလိပ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္ျပိဳင္ဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္ေတာ့တယ္။ အဲဒါနဲ႔ အဂၤလန္ကေန မီးသေဘၤာေတြ မွာယူပါတယ္.။ကိုယ္ပိုင္သေဘၤာက်င္းကိုလည္း သိန္းခ်ီ အကုန္ခံျပီး တည္ေဆာက္ပါတယ္..။ မၾကာခင္မွာ ႏွစ္ထပ္သေဘၤာ(၇) စင္းအပါအ၀င္ မီးသေဘာၤ (၉)စင္းနဲ႔ စတင္ေျပးဆြဲပါေတာ့တယ္...။

ျပည္သူေတြ အတြက္ရည္ရြယ္ထားတဲ့အတိုင္း သေဘာၤစီးနင္းခေတြကို ဧရာ၀တီ ကုမၸဏီထက္ေလွ်ာ့ယူတဲ့အျပင္ အသက္အရြယ္ၾကီးျမင့္တဲ့ အဘိုးအဘြားေတြနဲ႔ ခေလးေတြကို အခမဲ့စီးနင္းခြင့္ျပဳပါတယ္...။ဘုန္းေတာ္ၾကီးေတြနဲ႔ သီလရွင္ေတြကိုလည္း သေဘာၤစီးနင္းခ လႉဒါန္းပါတယ္...။အမ်ဳိးသားပိုင္ျဖစ္တဲ့ အျပင္ ေစ်းႏႈန္းေလွ်ာ့ ယူတဲ့အတြက္ ဦးနာေအာက္ပိုင္တဲ့ သေဘာၤအေခါက္တိုင္းမွာ ခရီးသြား ျပည္သူေတြနဲ႔ ျပည့္ေနခဲ့ပါတယ္။ ေရေၾကာင္း သြားလာေရးမွာ ၾကာရွည္လက္၀ါးၾကီးအုပ္ထားတဲ့ ဧရာ၀တီအေနနဲ႔ လတ္တေလာ စီးပြါးေရးအရ အရံႈးေပၚလာတဲ့အျပင္ လုပ္ငန္းသေဘာအရပါ အရွက္ရစရာ ျဖစ္လာပါတယ္..။

ဒီလိုနဲ႔ ဧရာ၀တီကုမၸဏီက ဦးနာေအာက္ရဲ႕ လုပ္ငန္းကို အျပဳတ္တိုက္ဘို႔ ၾကံစည္လာပါေတာ့တယ္..။ ဦးနာေအာက္ယူတဲ့ သေဘာၤႏႈန္းထားထက္ ေလွ်ာ့ယူရင္ ခရီးသည္ေတြအေနနဲ႔ သူတို႔သေဘာၤကိုပဲ စီးၾကမယ္ အခုမွ စလုပ္တဲ့ ဦးနာေအာက္ကလည္း သူတို႔နဲ႔ အျပိဳင္ အရႈံးမခံနိင္ဘူးလို႔ ေတြးထင္ျပီး ဦးနာေအာက္ထက္ ပိုျပီး သေဘာၤခေတြ ေလွ်ာ့ယူျပန္ပါတယ္...။ ဧရာ၀တီ ကုမၸဏီ ရဲ႕အေတြးဟာ တ၀က္ပဲ မွန္ခဲ့ပါတယ္။ ေစ်းႏႈန္းေလွ်ာ့ယူတဲ့အတြက္ ခရီးသည္ေတြျပန္ရလာတာ မွန္ေပမယ့္ ဦးနာေအာက္ရဲ႕ စိတ္ဓါတ္ကိုေတာ့ သူတို႔ မေျပာင္းလဲနိင္ခဲ့ပါဘူး...။ ဆင္းရဲတဲ့ဘဝက လာသလို ဆင္းရဲတဲ့ ဘဝကို ျပန္သြားရမွာ မေၾကာက္တဲ့ ဦးနာေအာက္ရဲ႕ စိတ္ထဲမွာ နယ္ခ်ဲ႕ေတြကို သူတတ္နိင္သေလာက္နဲ႔ တိုက္မယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ကေတာ့ မေျပာင္းလဲခဲ့ပါဘူး..။

ဒီေတာ့ဦးနာေအာက္က ဧရာ၀တီ ကုမၸဏီ ထက္ေစ်းႏႈန္းေလွ်ာ့ယူျပန္တယ္...။ အဲဒီလိုနဲ႔ ဧရာ၀တီ ကုမၸဏီနဲ႔ ဦးနာေအာက္တို႔ သေဘာၤစီးခ သူ႔ထက္ငါ ေစ်းေလ်ာ့ယူရင္းနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ အလကား စီးလို႔ရတဲ့အထိျဖစ္သြားပါတယ္။ အဲဒီေတာ့ ဦးနာေအာက္က သူ႔သေဘၤာစီးတဲ့ ခရီးသည္ေတြကို အလကား စီးနင္းခြင့္ျပဳတဲ့အျပင္ လက္ကိုင္ပုဝါ ေတြပါလက္ေဆာင္ေပးျပန္တယ္..။

ဒီတခါေတာ့ ဧရာ၀တီ ကုမၸဏီ က ေစ်းေလွ်ာ့ယူတဲ့နည္းနဲ႔ မယွဥ္နိင္ေတာ့တဲ့အတြက္ သူတို႔ေနာက္တနည္း ၾကံစည္ ၾကျပန္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ သေဘာၤဆိုက္ကပ္တဲ့ ဆိပ္ကမ္းေတြကို အခြန္ေဆာင္ျပီး ၀ယ္ယူပါတယ္..။ ဆိပ္ကမ္းေတြကို သူတို႔အပိုင္ ၀ယ္ယူလိုက္ေတာ့ ဦးနာေအာက္ရဲ႕ သေဘာၤေတြ ဆိပ္ကမ္းမွာ ဆိုက္ကပ္ခြင့္ မရဘဲ ဒုကၡေတြ႔ရေတာ့တယ္...။

အဲဒီေတာ့ ဦးနာေအာက္ အေနနဲ႔ ေနာက္တနည္းၾကံရျပန္တယ္...။ မၾကာခင္မွာပဲ အၾကံေပးေတြရဲ႕ ေကာင္းလြန္းတဲ့ အၾကံအစည္ တခုကိုဦးနာေအာက္ရရိွသြားတယ္။အဲဒါကေတာ့ ဧရာ၀တီ ကုမၸဏီ အေနနဲ႔ ဆိပ္ကမ္းေတြကို အခြန္ေဆာင္ျပီး ၀ယ္ယူနိင္ရင္ သူတို႔ကလည္း ျမစ္ေခ်ာင္းေတြကို အခြန္ေဆာင္ျပီး ႏွစ္ကာလအပိုင္းအျခားနဲ႔ ဝယ္ယူနိင္ရမွာပဲ ဆိုတဲ့ အၾကံပါပဲ.။ သူတို႔အၾကံအစည္အတိုင္းပဲ ျမစ္ေခ်ာင္းေတြကို အခြန္ေဆာင္ျပီး ၀ယ္ယူလိုက္ေတာ့ ဧရာ၀တီ ကုမၸဏီ အုပ္စု ဒုကၡေတြ႔ ေတာ့တာပါပဲ..။ ဆိပ္ကမ္းဆိုက္ခြင့္မရတဲ့ ဦးနာေအာက္ရဲ႕ သေဘာၤေတြနဲ႔ ျမစ္ေခ်ာင္းထဲ သြားခြင့္မရတဲ့ ဧရာ၀တီ ကုမၸဏီပိုင္သေဘၤာေတြေၾကာင့္ ခရီးသည္ေတြ အေနနဲ႔ စီးနင္းစရာအခက္အခဲနဲ႔ ၾကံဳၾကရတယ္..။

ျပႆနာကတျဖည္းျဖည္းၾကီးလာျပီး ေနာက္ဆံုးေတာ့ တရားရင္ဆိုင္ရတဲ့အထိ ျဖစ္ကုန္ေတာ့တယ္..။ တရားရံုးအေနနဲ႔ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဧရာ၀တီ ကုမၸဏီ ပိုင္သေဘာၤေတြကို ခရီးစဥ္အရင္ထြက္ျပီး ရည္ရြယ္ရာ ဆိပ္ကမ္းကို အရင္ေရာက္ရမယ္ဆိုတဲ့ စီရင္ခ်က္ ခ်ေပးလိုက္တယ္...။သေဘာကေတာ့ ဧရာ၀တီ ကုမၸဏီ အေနနဲ႔ သေဘာၤအရင္ထြက္ခြင့္ ရိွေပမယ့္ လမ္းခုလပ္ရဲ႕ဆိပ္ကမ္းေတြမွာ ခရီးသည္ေတြကို အခ်ိန္ဆြဲျပီး ေစာင့္ေခၚခြင့္မရိွပါဘူး...။ သတ္မွတ္တဲ့ရပ္နားခ်ိန္အတိုင္း ရပ္နားျပီး ဆက္ထြက္ရမယ္ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးပါပဲ။ အရံႈးအျမတ္ကို မတြက္ဘူးဆိုရင္ေတာင္ ဒီလိုျပန္တိုက္ခဲ့တဲ့ စိတ္ဓါတ္တခုထဲနဲ႔ပဲ ကြ်န္ေတာ္ကေတာ့ ဦးနာေအာက္ကို ေလးစားဖြယ္ မ်ဳိးခ်စ္အာဇာနည္လို႔ သတ္မွတ္ပါတယ္...။

ဦးနာေအာက္က အင္မတန္မွ စိတ္သေဘာထားျပည့္ဝျပီး မာန္မာနမရိွတဲ့သူပါ...။ အဂၤလိပ္ရဲ႕ စပါး၀ယ္တဲ့ ကိုယ္စားလွယ္တေယာက္က ဦးနာေအာက္ရဲ႕ ရြာကို ေရာက္ရင္းနဲ႔ အဲဒီအခ်ိန္မွာ နာမည္ၾကီးေနတ ဲ့ဦးနာေအာက္ကို ဘယ္လိုပံုမ်ဳိးလဲဆိုျပီးတကူးတက သြားၾကည့္ေတာ့ အိမ္ေရွ႕ကြပ္ပစ္မွာ ႏွီးထိုင္ဖ်ာေနတဲ့ ဦးနာေအာက္ကို ေတြ႔ရတယ္လို႔ စာတအုပ္ထဲမွာ ဖတ္ခဲ့ရဖူးပါတယ္...။

ဦးနာေအာက္ရဲ႕ လူမႈေရးလုပ္ငန္းေတြ သာသနာအက်ဳိးေဆာင္ရြက္တာေတြကိုေတာ့ ခ်န္လွပ္ထားခဲ့ပါတယ္...။ ဘာေၾကာင့္ဆိုေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အဓိက ေရးျပခ်င္တဲ့ ရည္ရြယ္ခ်က္က ဦးနာေအာက္ရဲ႕ ကိုယ့္ျပည္သူ အခ်င္းခ်င္းဘက္က ရပ္တည္ျပီး နယ္ခ်ဲ႕အဂၤလိပ္ေတြနဲ႔ ခ်စ္တီးကုလားေတြကို စီးပြါးေရးနည္းနဲ႔ ရင္ဆိုင္တိုက္ခဲ့တာကို သိေစခ်င္ရံုပါ...။ ဦးနာေအာက္ကို ယခုအခ်ိန္ထိ အေၾကာင္းတိုက္ဆိုင္တိုင္း သတိတရ ျဖစ္မိတဲ့ အေၾကာင္းေတြ ရိွပါတယ္...။ အဲဒီအေၾကာင္းေတြ ေၾကာင့္လည္း ေလးစားရတဲ့ တိုင္းရင္းသား ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦး အျဖစ္ ဦးနာေအာက္ကို ေရြးရတာပါ..။ ဦးနာေအာက္က ကိုယ့္စည္းစိမ္ အျပဳတ္ခံျပီး နယ္ခ်ဲ႕ေတြကို စီးပြါးေရးနဲ႔ ရင္ဆိုင္ခဲ့တယ္ ...။ ျပည္သူေတြဘက္က ရပ္တည္ခဲ့တယ္..။

နယ္ခ်ဲ႕ေခတ္မွာေတာင္ အသက္နဲ႔စည္းစိမ္ဥစၥာေတြ စေတးရဲတဲ့ အာဇာနည္သူရဲေကာင္းေတြ မေရနိင္ ေလာက္ေအာင္ ထြက္ေပၚလာခဲ့ျပီး ကိုယ္နိင္ငံကိုယ္ပိုင္တဲ့အခ်ိန္ေရာက္မွ တရက္ ေငြ ႏွစ္ေထာင္ေလာက္ ရရံုနဲ႔ ကိုယ့္လူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္း ဝါရင္းတုတ္ ကိုင္ျပီးရိုက္တဲ့ လူေတြေၾကာင့္ ဒီလိုမ်ဳိးခ်စ္ပုဂၢိဳလ္ေတြကို ပိုျပီးသတိတရ ျဖစ္မိပါတယ္...။

ဒါေၾကာင္ ေလးစားရေသာ တိုင္းရင္းသားတေယာက္အျဖစ္ မြန္တိုင္းရင္းသား ဦးနာေအာက္ အေၾကာင္းေရးျဖစ္ပါသည္..။

..............................................................................................................................................................

ေန၀င္ခဲ့ေသာဘ၀မ်ား

ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ဳိးေတြရဲ႕ အျဖစ္ဆိုးခဲ့ရတဲ့ေန႔ တသက္လံုးစာ အိမ္မက္ဆိုးေတြ ေပးခဲ့တဲ့ေန႔က
ႏွစ္ပါတ္လည္ျပန္ေရာက္လာခဲ့ျပီ..ဒီလိုေန႔ရက္ေတြမွာ က်န္ရစ္ခဲ့ရတဲ့သူေတြရဲ႕ စိတ္ႏွလံုးေတြ
ဘယ္ေလာက္ေတာင္နာက်င္ေနၾကမလဲ.သတိရတမ္းတ စိတ္ေတြနဲ႔ ငိုေၾကြးေနၾကရမယ္ ပူေလာင္ေနၾကရမွပဲ...

နာဂစ္မုန္တိုင္း ၀င္ေမႊတဲ့အျဖစ္ကို သတိရမိတိုင္း ယူၾကံဳးမရျဖစ္မိတယ္။
ဒါဟာ ငလ်င္လႈပ္ခဲ့တာမဟုတ္ဘူး..မုန္တိုင္းတခု ျဖစ္ေပၚဘို႔ အတြက္ အခ်ိန္ယူရတယ္ အရိွန္ယူရမယ္..။
တိတ္တဆိတ္ေရာက္လာတာ မဟုတ္ဘူး ..၀င္လာတဲ့လမ္းေၾကာင္းက ထင္ထင္ရွားရွား ရိွတယ္..
ဒီေလာက္ရုပ္ပ်က္ဆင္းပ်က္ မျဖစ္ခဲ့သင့္ပါဘူး။

ဘယ္မွာလဲငါတို႔ လူမ်ဳိးေတြအတြက္ လံုျခဳံမႈ ေဘးကင္းတဲ့ေနရာ ..ဘယ္မွာလဲ ကာကြယ္တာဆီးေပးမႈ
ကြ်န္ေတာ္ျပန္ေတြးတိုင္း စိတ္ထဲမွာ နာက်င္ေနရတုန္းပါပဲ။တုတ္နဲ႔၀ိုင္းရိုက္တာမ်ဳိး ထက္အဆေပါင္းမ်ားစြာ
အျဖစ္ဆိုးခဲ့တယ္..။

ဘ၀မွာတခါမွ မၾကံဳဘူးတဲ့ လိႈင္းလံုးၾကီးေတြ ကို အံ့ၾသခ်ိန္ေတာင္ရခဲ့ ၾကပါ့မလား။။။။။
မမွ်မတနဲ႔ အသက္လုရင္း ဘယ္လိုမ်ား ေသမင္းကို အရံႈးေပးခဲ့ၾကမလဲ...။
ကိုယ္ကိုတိုင္ ရုန္းကန္ေနရခ်ိန္ ကိုယ့္ရဲ႕မိသားစုအတြက္ စိတ္ႏွလံုးေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေလာင္ျမိဳက္ေနခဲ့ၾကမလဲ..။

ကိုယ့္မိသားစု အေလာင္းကို ဘယ္လိုနာက်င္မႈမ်ဳိးနဲ႔လိုက္ရွာေနခဲ့ၾကမလဲ..
က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ကို မလိုခ်င္ဘဲအတူတူ တခါတည္းေသသြား ရင္ေကာင္းမယ္ဆိုတဲ့
အနိမ့္ဆံုးစိတ္ဓါတ္ေတြနဲ႔ သူေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ က်န္ခဲ့ၾကမလဲ..ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးလဲ သူတို႔အတြက္
အိမ္မက္ဆိုးေတြအခါခါ မက္ၾကရေတာ့မယ္...။


အဲဒီေန႔ ကြ်န္ေတာ္အလုပ္က ျပန္လာေတာ့ သတင္းဆိုးက ဆီးၾကိဳေနခဲ့တယ္...အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္
ျမန္မာျပည္မွာ မုန္တိုင္း၀င္တယ္ ဆိုေပမယ့္ ဒီေလာက္အထိ အေျခအေန ဆိုး၀ါးခဲ့မယ္လို႔ မယံုၾကည္ခဲ့ပါဘူး..
CNN မွာ ေစာင့္ၾကည့္ေတာ့ BREAKING NEWS မွာ ၾကည့္ေနရင္းနဲ႔ကို ကိန္းဂဏန္းေတြ က မ်ားမ်ားလာတယ္
ရင္ထဲမွာလည္း ဆို႔က်ပ္လာေနျပီ..ဟုတ္ပါ့မလား အဲဒီေလာက္ ျဖစ္နိင္ပါ့မလား ေတြးရင္းနဲ႔ အမွန္တရားကို
လက္ခံလိုက္ရတယ္။တကယ္ကို မ်က္ရည္၀ဲခဲ့ရတယ္...

ေနာက္ေန႔ေတြမွာ အနိဌာရံု ဓါတ္ပံုေတြ ပလူပ်ံေနခဲ့တယ္..။
ဓါတ္ပံုေတြ ၾကည့္ရင္းနဲ႔ မိသားစုတစု လက္ေတြကို ၾကိဳးေတြနဲ႔ ပါတ္ျပီး ပိုးလိုးပက္လက္ ေသေနတဲ့ဓါတ္ပံု တပံုကို
ၾကည့္မိေတာ့ကြ်န္ေတာ္ ထိန္းမရေတာ့ဘူး မ်က္ရည္က်ခဲ့ရတယ္..



အတူတူရွင္ေအာင္ၾကိဳးစားရင္း အတူတကြေသဆံုးသြားၾကတဲ့ မိသားတစုရဲ႕ ေႏြးေထြးတဲ့ေမတၱာ ကိုျမင္ရတယ္။
ဒီလိုဘ၀ဆိုးေတြ အမ်ားၾကီးပါပဲ...အေလာင္းေတြ ေသာင္ျပင္မွာ ျပန္႔က်ဲေနတယ္။
ေခြးေသ၀က္ေသ ေသျပီး အစြန္႔ပစ္ခံ ခဲ့ၾကရမယ္လို႔ ဘယ္သူကေတြးခဲ့မိမလဲ....။

လူနဲ႔တူေအာင္ ျမဳပ္ႏွံေပးဘို႔ ၾကဳိးစားခဲ့တဲ့သူေတြ သံတိုင္ေတြ အေနာက္ကိုေရာက္ကုန္ၾကတယ္။
ငတ္မြတ္ေနတဲ့ ငါတို႔လူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္း တလုပ္တဆုပ္ ေပးကမ္းဘို႔ အားထုတ္တဲ့သူေတြ အုတ္နံရံေတြေနာက္
ေရာက္ကုန္တယ္..အေမွာင္တိုက္ေတြထဲ ေရာက္ကုန္တယ္။

ပစၥလကၡ နိင္ငံမွာ ဖရိုဖရဲ ၾကီးျပင္းလာခဲ့ၾကတဲ့ သူေတြအတြက္ ေသျခင္းတရားက အျမဲတမ္းနီးနီးေလးမွာ ရိွေနတယ္
ငတ္မြတ္ျခင္းက ဖြားဖက္ေတာ္ျဖစ္ေနခဲ့ၾကတယ္..ေႏြးေထြးမႈ မရိွဘူး အကာအကြယ္မရခဲ့ၾကပါဘူး
ဘ၀ရဲ႕နိဂံုးေတြလည္း မလွခဲ့ၾကပါဘူး။...အားလံုးေကာင္းရာမြန္ရာ ေရာက္ပါေစ..




ဒီလိုလက္ျဖန္႔ေတာင္းရမယ္မွန္းသိရင္ သူတို႔ ရွင္က်န္ရစ္ခဲ့ခ်င္ပါ့မလား။ငါးပါးေသာရန္သူမ်ဳိးက
သူတို႔လက္ေတြကို ျဖန္႔ေတာင္းတတ္ေစတယ္...။ငတ္မြတ္ျခင္းက သူတို႔ေတြကို လက္ျဖန္႔ေတာင္းေစခဲ့တယ္..။
ေရာင့္ရဲစြာ ေနတတ္ခဲ့တာေတာင္ သူတို႔ ေတာင္းစားေနရတယ္..။
ငါတို႔လူမ်ဳိးေတြ ေန၀င္ၾကေတာ့မွာလား...

ေသသြားတဲ့သူေတြ အားလံုး ဘ၀မွာလူသားဆန္ခြင့္ မရခဲ့ၾကဘူး..ကြ်န္ေတာ္တို႔လည္း အတူတူပါပဲ..
နာဂစ္ဟာ လူတသိန္းေက်ာ္နဲ႔ တညတာ အျဖစ္ဆိုးဆိုရင္ .....
လူသန္းငါးဆယ္ေက်ာ္နဲ႔ တစ္ဘ၀စာ အျဖစ္ဆိုးလည္း ကြ်န္ေတာ္တို႔ ျမန္မာနိင္ငံမွာ ရိွေနေသးတာေတာ့ မေမ့ၾကပါနဲ႔....။