အခုေခတ္ၾကီးရဲ႕ တိုးတတ္ပံုက ျမန္ဆန္လြန္းေတာ့ က်ဳပ္ငယ္ငယ္က အေၾကာင္းေလးတခု ျပန္သတိရျပီး ခပ္ ေလ်ာ့ေလ်ာ့ျပံဳးမိတယ္။ဇိမ္ခံပစၥည္းေတြ လက္တကမ္းမွာ အလြယ္တကူ၀ယ္လို႔ရေနတဲ့ ေခတ္မွာက်ဳပ္ရဲ႕ ငယ္ဘ၀က အျဖစ္အပ်က္ေလး ျပန္ေျပာျပရင္ ပံုျပင္လို႔မ်ား ထင္ၾကမလားမသိဘူး။ က်ဳပ္တို႔ငယ္စဥ္ကစက္ ပစၥည္းေတြ အင္မတန္ရွားတယ္။ေငြရိွလို႔ ၀ယ္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ အလြယ္တကူ ၀ယ္လို႔မရခဲ့ဘူး။ ေငြရိွရဲ႕နဲ႔ ဘာလို႔ အလြယ္တကူ ၀ယ္လို႔မရမွာလည္းလို႔ ေမးခြန္းထုတ္ခ်င္ၾကမွာပဲ။ အဲဒီလို ၀ယ္ရတာ မလြယ္ဘူးလို႔ ေျပာနိင္တာက က်ဳပ္တို႔ ကိုယ္တိုင္ ၾကံဳခဲ့ရတဲ့ အျဖစ္ေၾကာင့္ပါပဲ။
က်ဳပ္ ၄ တန္းေက်ာင္းသား အရြယ္မွာ အဖိုးကို တီဗီလိုခ်င္တယ္လို႔ ပူဆာမိတယ္။အဲဒီ အခ်ိန္က်ဳပ္တို႔ ရြာမွာ တီဗီ ရိွတဲ့ အိမ္ရယ္လို႔မရိွေသးဘူး။ေငြေၾကးျပည့္စံုျပီး က်ဳပ္ကိုခ်စ္တဲ့ အဘိုးက တီဗီ ၀ယ္ဘို႔ ေငြထုတ္ေပးတယ္။မနက္မိုးလင္းရင္ ေမာ္လျမိဳင္ဘက္ သြားျပီး တီဗီ ၀ယ္ရမယ့္ အေရးကိုေတြးျပီး က်ဳပ္ရင္ေတြ တဒိတ္ဒိတ္ ခုန္ေနသလို ေကာင္းေကာင္းလည္း အိပ္မေပ်ာ္ပါဘူး။ ေမွးခနဲျဖစ္လိုက္ တီဗီနဲ႔ ပါတ္သတ္တဲ့ အိမ္မက္ေတြ ဖ်တ္ခနဲမက္လိုက္နဲ႔ လံုးလည္ခ်ာလည္ လိုက္ရင္း မိုးလင္းသြားေရာဆိုပါေတာ့။ မနက္မိုးလင္းေတာ့ က်ဳပ္လည္းေရခ်ဳိးမနက္စာ စားျပီး ေမာ္လျမိဳင္ဘက္ သြားဘို႔ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနျပီ။ တီဗီ
သြား၀ယ္မွာက အေဖရယ္ အေမရယ္ က်ဳပ္ရယ္ေပါ့။ဒါနဲ႔ ခပ္ေစာေစာပဲ ထြက္လာခဲ့ေတာ့တယ္။ က်ဳပ္တို႔ေနတာက ေပါင္ျမိဳ႕ မွာဆိုေတာ့ မုတၱမအထိ ကားစီးျပီးသြားရတယ္။ မုတၱမေရာက္ေတာ့ ေမာ္လျမိဳင္ဘက္ကူးဘို႔ ႏွစ္ထပ္ သေဘၤာစီးရတယ္။သေဘၤာစီးခ်ိန္က မွတ္မိသေလာက္ဆို ၄၅ မိနစ္ေလာက္ ၾကာတယ္ထင္တာပါပဲ။
ဒါနဲ႔ ေမာ္လျမိဳင္ရဲ႕မိုင္ဒါေစ်းကို ေရာက္သြားတယ္။အဲဒီအခ်ိန္က ေမွာင္ခိုပစၥည္းေတြ ေခတ္စားတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။
ေမွာင္ခိုပစၥည္းေတြ ေခတ္စားသလို အေကာက္ခြန္ ေတြရဲ႕ အဖမ္းအဆီး ကလည္း ရိွေနတယ္။ က်ဳပ္တို႔လည္း ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္ျပီး ေနရွင္နယ္တံဆိပ္ ၁၄ လက္မတီဗီေလးကို ေစ်းညိွႏိႈင္းျပီး ၀ယ္ျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္က အခုေခတ္လို တီဗီ၀ယ္ျပီး ၾကြားၾကြား၀ါ၀ါ သယ္လို႔ရတဲ့ ေခတ္မဟုတ္ဘူး။က်ဳပ္တို႔ ၀ယ္ တဲ့တီဗီကလည္း ေမွာင္ခိုပစၥည္း ဆိုေတာ့အခ်ိန္မေရြး အဖမ္းအဆီး ခံရနိင္တယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ တီဗီေလးကို စကၠဴပံုး ထဲကထုတ္ျပီး အဆင္သင့္ယူလာတဲ့ ပုဆိုးေလးနဲ႔ ပါတ္ျပီး အေဖက ထမ္းျပီးသယ္သြားရတယ္။
ေမွာင္ခိုအေရာင္း အ၀ယ္လုပ္တဲ့သူေတြ ရိွသလို အေကာက္ခြန္ကလည္း အရပ္၀တ္ေတြနဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာဆိုေတာ့ ေပၚေပၚထင္ထင္ မသယ္သြားရဲဘူး။ဒါနဲ႔ က်ဳပ္တို႔လည္း လာခဲ့စဥ္ကအတိုင္း မုတၱမဘက္ကို သေဘၤားစီးျပီး ျပန္လာ ခဲ့ၾကတယ္။ျမစ္လယ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ အေကာက္ခြန္ေတြက ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ ၁၀ စီးေလာက္နဲ႔ သေဘၤာကို လာ၀ိုင္းၾကတယ္။ ဒီလို သေဘၤာကို လာ၀ိုင္းတာမ်ဳိးက အေခါက္တိုင္း မဟုတ္ေပမယ့္ မၾကာမၾကာေတာ့ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရိွတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔ပစၥည္း ယ္တဲ့အေခါက္နဲ႔ အဖမ္းအဆီး လုပ္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ တိုးေတာ့တာပဲ။ သေဘာၤျမစ္လယ္ေလာက္ ေရာက္ျပီဆို သူတို႔ေတြက ပုန္းေနရာကေန ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြနဲ႔ တရၾကမ္း ထြက္လိုက္လာၾကျပီး သေဘာၤကို ၀ိုင္း ေလ့ရိွၾကတယ္။
ဟိုးအေ၀းကလာေနတဲ့ အေကာက္ခြန္ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြကိုၾကည့္ျပီး က်ဳပ္တို႔မိသားစု မ်က္ကလဲဆန္ျပာ ျဖစ္ေနရျပီ။ ၀ယ္လာတဲ့တီဗီေလးကို ဘယ္နားဖြက္လို႔ဖြက္ရမွန္း မသိေတာ့ဘူး သေဘာၤတစီးလံုးလည္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကျပီေလ။က်ဳပ္အေမခင္မ်ာလည္း မ်က္နာမေကာင္းဘူး က်ဳပ္လည္းအတူတူပါပဲေလ ။ညေရာက္ရင္ တီဗီၾကည့္ရေတာ့မယ္ဆိုျပီးအေတြးနဲ႔ ေပ်ာ္ေနသမွ် ခုေတာ့ စိတ္ဓါတ္ေတြလည္း က်ကုန္ေတာ့တာေပါ့။ က်ဳပ္အေဖကေတာ့ ေျပာပါတယ္ မိေတာ့လည္း ေပးလိုက္ တာေပါ့ကြာတဲ့ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ တီဗီကို ဖင္ခုထိုင္ေနၾကတဲ့ေလ။ပုဆိုးနဲ႔ပါတ္ထားလို႔ မ်က္ေစ့လွ်မ္းသြားေတာ့လည္း ငါတို႔ကံေပါ့တဲ့။က်ဳပ္နဲ႔အေမလည္း ၾကံရာမရေတာ့ တီဗီေလးေပၚ ဖြဖြေလး တက္ထိုင္ျပီး မ်က္နာငယ္ေနရေတာ့တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကယ္တင္ရွင္ေတြေရာက္လာေတာ့တယ္ဆိုရမွာပဲ။အေကာက္ခြန္သေဘာၤေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ကေန ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြ ထြက္လာၾကတယ္။သူတို႔ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြက အင္မတန္ ျမန္တာဗ်..။ ခဏေလးနဲ႔ သေဘာၤေဘးကို ကပ္လာၾကျပီး တန္ဖိုးၾကီးၾကီး ပစၥည္းပါတဲ့သူေတြ လြတ္ရာ လြတ္ေၾကာင္း ပို႔ေပးမယ္ ဆိုျပီး ေျပာတယ္။ဒါနဲ႔ က်ဳပ္တို႔မိသားစုလည္း ေမာ္ေတာ္ဘုတ္တစီးေပၚ ခ်က္ခ်င္းတက္လိုက္ၾကေတာ့တယ္။
ဒါနဲ႔ ေမာ္လျမိဳင္ရဲ႕မိုင္ဒါေစ်းကို ေရာက္သြားတယ္။အဲဒီအခ်ိန္က ေမွာင္ခိုပစၥည္းေတြ ေခတ္စားတဲ့အခ်ိန္ေပါ့။
ေမွာင္ခိုပစၥည္းေတြ ေခတ္စားသလို အေကာက္ခြန္ ေတြရဲ႕ အဖမ္းအဆီး ကလည္း ရိွေနတယ္။ က်ဳပ္တို႔လည္း ဟိုၾကည့္ဒီၾကည့္ ၾကည့္ျပီး ေနရွင္နယ္တံဆိပ္ ၁၄ လက္မတီဗီေလးကို ေစ်းညိွႏိႈင္းျပီး ၀ယ္ျဖစ္ၾကတယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္က အခုေခတ္လို တီဗီ၀ယ္ျပီး ၾကြားၾကြား၀ါ၀ါ သယ္လို႔ရတဲ့ ေခတ္မဟုတ္ဘူး။က်ဳပ္တို႔ ၀ယ္ တဲ့တီဗီကလည္း ေမွာင္ခိုပစၥည္း ဆိုေတာ့အခ်ိန္မေရြး အဖမ္းအဆီး ခံရနိင္တယ္ေလ။ ဒါနဲ႔ တီဗီေလးကို စကၠဴပံုး ထဲကထုတ္ျပီး အဆင္သင့္ယူလာတဲ့ ပုဆိုးေလးနဲ႔ ပါတ္ျပီး အေဖက ထမ္းျပီးသယ္သြားရတယ္။
ေမွာင္ခိုအေရာင္း အ၀ယ္လုပ္တဲ့သူေတြ ရိွသလို အေကာက္ခြန္ကလည္း အရပ္၀တ္ေတြနဲ႕ ေစာင့္ၾကည့္ေနတာဆိုေတာ့ ေပၚေပၚထင္ထင္ မသယ္သြားရဲဘူး။ဒါနဲ႔ က်ဳပ္တို႔လည္း လာခဲ့စဥ္ကအတိုင္း မုတၱမဘက္ကို သေဘၤားစီးျပီး ျပန္လာ ခဲ့ၾကတယ္။ျမစ္လယ္ေလာက္ေရာက္ေတာ့ အေကာက္ခြန္ေတြက ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ ၁၀ စီးေလာက္နဲ႔ သေဘၤာကို လာ၀ိုင္းၾကတယ္။ ဒီလို သေဘၤာကို လာ၀ိုင္းတာမ်ဳိးက အေခါက္တိုင္း မဟုတ္ေပမယ့္ မၾကာမၾကာေတာ့ ျဖစ္ေလ့ျဖစ္ထရိွတယ္။ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ က်ဳပ္တို႔ပစၥည္း ယ္တဲ့အေခါက္နဲ႔ အဖမ္းအဆီး လုပ္တဲ့ အခ်ိန္နဲ႔ တိုးေတာ့တာပဲ။ သေဘာၤျမစ္လယ္ေလာက္ ေရာက္ျပီဆို သူတို႔ေတြက ပုန္းေနရာကေန ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြနဲ႔ တရၾကမ္း ထြက္လိုက္လာၾကျပီး သေဘာၤကို ၀ိုင္း ေလ့ရိွၾကတယ္။
ဟိုးအေ၀းကလာေနတဲ့ အေကာက္ခြန္ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြကိုၾကည့္ျပီး က်ဳပ္တို႔မိသားစု မ်က္ကလဲဆန္ျပာ ျဖစ္ေနရျပီ။ ၀ယ္လာတဲ့တီဗီေလးကို ဘယ္နားဖြက္လို႔ဖြက္ရမွန္း မသိေတာ့ဘူး သေဘာၤတစီးလံုးလည္း လႈပ္လႈပ္ရွားရွားေတြ ျဖစ္ကုန္ၾကျပီေလ။က်ဳပ္အေမခင္မ်ာလည္း မ်က္နာမေကာင္းဘူး က်ဳပ္လည္းအတူတူပါပဲေလ ။ညေရာက္ရင္ တီဗီၾကည့္ရေတာ့မယ္ဆိုျပီးအေတြးနဲ႔ ေပ်ာ္ေနသမွ် ခုေတာ့ စိတ္ဓါတ္ေတြလည္း က်ကုန္ေတာ့တာေပါ့။ က်ဳပ္အေဖကေတာ့ ေျပာပါတယ္ မိေတာ့လည္း ေပးလိုက္ တာေပါ့ကြာတဲ့ အခုေလာေလာဆယ္ေတာ့ တီဗီကို ဖင္ခုထိုင္ေနၾကတဲ့ေလ။ပုဆိုးနဲ႔ပါတ္ထားလို႔ မ်က္ေစ့လွ်မ္းသြားေတာ့လည္း ငါတို႔ကံေပါ့တဲ့။က်ဳပ္နဲ႔အေမလည္း ၾကံရာမရေတာ့ တီဗီေလးေပၚ ဖြဖြေလး တက္ထိုင္ျပီး မ်က္နာငယ္ေနရေတာ့တယ္။
အဲဒီအခ်ိန္မွာပဲ ကယ္တင္ရွင္ေတြေရာက္လာေတာ့တယ္ဆိုရမွာပဲ။အေကာက္ခြန္သေဘာၤေတြနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ကေန ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြ ထြက္လာၾကတယ္။သူတို႔ေမာ္ေတာ္ဘုတ္ေတြက အင္မတန္ ျမန္တာဗ်..။ ခဏေလးနဲ႔ သေဘာၤေဘးကို ကပ္လာၾကျပီး တန္ဖိုးၾကီးၾကီး ပစၥည္းပါတဲ့သူေတြ လြတ္ရာ လြတ္ေၾကာင္း ပို႔ေပးမယ္ ဆိုျပီး ေျပာတယ္။ဒါနဲ႔ က်ဳပ္တို႔မိသားစုလည္း ေမာ္ေတာ္ဘုတ္တစီးေပၚ ခ်က္ခ်င္းတက္လိုက္ၾကေတာ့တယ္။
